Als je iets engs of schokkends (een trauma) meemaakt en dat niet goed verwerkt, dan kun je PTSS (posttraumatische stressstoornis) ontwikkelen. Het voelt dan alsof de nare gebeurtenis je achtervolgt met nachtmerries en levensechte herinneringen (flashbacks). Je kunt je hierdoor zo slecht voelen dat het moeilijk is om de dagelijkse dingen te doen. 

Praat met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt.

TODO

“Ik hoef geen medelijden, alleen begrip.” - Reinier

lees meer

Kenmerken van PTSS 

  • De gebeurtenis telkens opnieuw beleven door herinneringen 
  • Niet in de buurt willen zijn van mensen of dingen die je aan het trauma herinneren 
  • Angst, verdriet of spanning voelen als je aan het trauma denkt of erover praat 
  • De hele tijd op je hoede zijn en schrikken 
  • Moeite ergens je aandacht bij te houden 
  • Nare dromen en/of moeite met slapen 
  • Weinig contact zoeken met anderen 

Bron: https://www.hersenstichting.nl/hersenaandoeningen/ptss/ 

(Hersenstichting, 2022) 

Ervaringsverhalen

  • ''Lotgenotencontact heeft in mijn herstel een cruciale rol gespeeld.''

    Ik ben de oudste uit een Brabants gezin met 3 kinderen, ik en 2 broers. In ons gezin was sprake van veel verbaal geweld en emotionele verwaarlozing. Mijn moeder had vermoedelijk een anti-sociale persoonlijkheidsstoornis. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik ca. 11 jaar oud was. Mijn moeder, ik en mijn broertjes hebben jarenlang zware armoede gekend. Toen ik 14 jaar was ben ik uit huis geplaatst  door de Kinderbescherming, en heb vanaf dat moment tot aan mijn 18e jaar in een gezinsvervangend tehuis gewoond. Daarna ben ik, net 18 jaar, zelfstandig gaan wonen.
    Ik heb geen contact meer met mijn beide ouders en broers, of met overige familie (op één oom na).
    Ik ben getrouwd toen ik 21 jaar was, ik ben moeder geworden van 2 dochters en ik ben gescheiden toen ik 35 jaar was. Ik heb daarna 2 destructieve partnerrelaties gehad, waarin sprake was van psychische en lichamelijke mishandeling, bedreiging en stalking.

    Ik heb veel zgn. hechtingsproblemen/afhankelijkheidsproblemen gekend als gevolg van de traumatische ervaringen in mijn jeugd. Ik heb als kind een diepgewortelde verlatingsangst en een groot minderwaardigheidscomplex ontwikkeld. Daarnaast is er sprake van complexe PTSS/complex trauma en heb ik sinds mijn 17e jaar meerdere keren last gehad van zware depressies en/of burn-out. Het is voor mij vanaf mijn kindertijd heel erg moeilijk geweest om in relaties mijn eigen grenzen te bewaken, ik verlegde deze steeds om maar niet in de steek te worden gelaten. Mijn grootste angst was niet de moeite waard te zijn voor wie dan ook. Ik ben opgegroeid met het gevoel dat ik voor mijn ouders al niet de moeite waard was. Ik kan me niet herinneren dat mijn vader of moeder ooit tegen me gezegd hebben dat ze van me hielden. Dat gevoel gaven ze mij ook niet. Mijn vader was een afstandelijke, autoritaire man die nooit genegenheid of interesse toonde, en die mij en mijn broertjes op jonge leeftijd in de steek liet. Mijn moeder liet me voortdurend weten hoe ongelukkig ze was. Tot mijn 30ste heb ik geworsteld met een enorm schuldgevoel over hoezeer ik tekort schoot en haar alleen maar teleurstelde als haar kind. Als internaatkind was ik “bad news”. Kinderen mochten niet met me afspreken. Ik was nou eenmaal geen goede vriendin, enkel en alleen omdat ik in een jeugdinstelling woonde. Dus ik probeerde voortdurend mezelf te verbeteren of me steeds meer aan te passen aan de behoefte van de ander, in de hoop dat ik dan misschien wel goed genoeg zou zijn om écht gezien en gewaardeerd te worden, of simpelweg om de ander niet kwijt te raken. Ik ging op mijn weg naar volwassenheid ook steeds minder “nodig” hebben in relatie tot anderen: ik voelde me zo minderwaardig dat ik vond dat ik vooral niet teveel mocht vragen of verwachten van anderen. Ik had het idee dat ik al blij mocht zijn als iemand me überhaupt maar zag staan. Zo bijzonder was ik nou eenmaal niet. En als ik teveel zou vragen, liep ik het risico dat ze me dan niet meer leuk vonden en in de steek zouden laten. Hierdoor heb ik vaak te maken gehad met vriendschappen en relaties waarin er geen gelijkwaardigheid was, maar waarin ik mezelf steeds wegcijferde om het de ander maar vooral naar de zin te willen maken.
    Ik kon niet omgaan met afwijzing, en ik voelde me ook vaak afgewezen omdat ik het gedrag van anderen voortdurend op mezelf betrok. Hierdoor heb ik altijd weinig zelfvertrouwen gehad in wie ik ben en wat mijn waarde en kwaliteiten zijn.

    School en werk waren voor mij vaak moeilijk, omdat ik me in een groep mensen nog onzekerder en minderwaardig voelde.  Omdat ik zo’n negatief zelfbeeld had, was ik altijd bang om blunders te maken, om stom over te komen op anderen, om tekort te schieten in wat er van me werd  verwacht, om uitgelachen of gekleineerd te worden. Ik twijfelde voortdurend aan mezelf. Iedereen om mij heen was altijd leuker, slimmer, interessanter, mooier, etc. En ik bleef op afstand, vriendschappen bleven oppervlakkig omdat ik niet teveel van mezelf en mijn geschiedenis bloot wilde geven. Daar deugde tenslotte maar weinig van, bovendien werd ik er altijd op veroordeeld en afgerekend.

    Ik maakte geen school af, kon geen baantje lang volhouden, probeerde het iedereen naar de zin te maken, vroeg niets en rolde van de ene depressie of burn-out in de andere… Ik ben heel lang “slachtoffer” geweest; het overkwam me elke keer en ik voelde me machteloos. Ik begreep vaak niet het “waarom”. Waarom ik?

    Ik bedacht vaak dat het blijkbaar nou eenmaal mijn lot was.

    Maar zonder dat ik het toendertijd zelf kon inzien, versterkte en verergerde ik mijn eigen kwetsbaarheden en problemen vaak, door de keuzes die ik ook zélf maakte.  Het was voortdurend een vicieuze cirkel van herhalingen waar ik in zat.

    Eigenlijk ben ik me pas écht goed bewust geworden van mijn kwetsbaarheden en de valkuilen die daarbij horen, door de 2 jaar durende, gewelddadige partnerrelatie die ik heb gehad, zo’n jaar ná mijn echtscheiding. Mijn toenmalige vriend had mij al snel volledig in zijn macht. Op geen enkele manier durfde ik voor mezelf op te komen. Als ik het wél deed dan volgde daar steevast fysiek en/of emotioneel geweld op. Door diepgewortelde verlatingsangst kon ik emotioneel niet loskomen van deze man. En uit angst voor geweld dúrfde ik de relatie ook niet te beëindigen. Uit schaamte trok ik me steeds meer terug van de buitenwereld en raakte daardoor steeds meer verstrikt in de relatie en geïsoleerd van mijn omgeving. Deze relatie is voor mij zeer ontwrichtend en traumatisch geweest. Doodsangst is uiteindelijk mijn redding geweest. Toen ik besefte dat hij in staat was om me te vermoorden, tóen vond ik uiteindelijk de moed om weg te gaan en aangifte te doen.
    Maar de gevolgen van deze relatie hebben nog jarenlang grote impact gehad op mijn dagelijkse functioneren. Ik leefde teruggetrokken en geisoleerd. Kwam eigenlijk alleen de deur uit als het echt moest, bijv. voor boodschappen. Maar dat koste me veel moeite; ik voelde me totaal niet op mijn gemak tussen mensen. Ik was onzeker en bang. Ik had vaak last van angst- en paniekaanvallen, waardoor ik onmogelijk in staat was om te werken. Contact met vreemden, of in een omgeving zijn met veel (vreemde) mensen om me heen maakte mij ontzettend onrustig en beangstigde mij. Dus ook feestjes, evenementen, sporten, een dagje naar de stad of de bioscoop waren voor mij te moeilijk om aan te gaan. Ik was ook altijd bang om de dader tegen te komen, dus ik keek overal voortdurend over mijn schouder en was 24 uur per dag in een soort staat van paraatheid. Ook in mijn eigen huis. Alle deuren en ramen waren altijd op slot. De kinderen mochten niet in de tuin spelen. We waren gevangenen in ons eigen huis.

    Zodra het buiten donker werd, werd ik onrustig. Dan voelde ik me bespied omdat deze man mij voortdurend in de gaten hield, of liet houden.
    Ik kon ontzettend schrikken van onverwachte geluiden,  of geluiden die ik niet kon plaatsen.
    Ik sliep slecht, at slecht, kleedde me vaak niet aan en had heel veel huilbuien.
    De opvoeding van de kinderen viel me zwaar.
    Ik had weinig contact met vrienden. Ik verwaarloosde mezelf, mijn huis, mijn sociale leven.

    Pas in de jaren ná deze relatie, vanaf mijn 38ste, ben ik langzaamaan pas écht inzicht gaan krijgen in wie ik ben en waarom bepaalde afhankelijkheidspatronen, én depressies, zich in mijn leven steeds herhaalden. Ik wilde dit nooit meer meemaken, en ging op zoek naar de antwoorden op vragen als:

    Hoe komt het dat ik gevangen ben geraakt in zo’n ongezonde, ongelijkwaardige en gewelddadige relatie? Hoe komt het dat ik niet bij machte was om daarin voor mezelf op te komen en andere en betere keuzes te maken dan ik heb gedaan? En hoe kan ik er zelf voor zorgen dat ik niet opnieuw in zo’n relatie terecht kom?

    De zoektocht naar deze antwoorden heeft een aantal jaren geduurd, en was heel zwaar en confronterend. Maar het heeft me heel veel kennis en inzicht gegeven in mijn persoonlijke levensgeschiedenis, inzicht in mijn ontwikkeling van jong meisje tot volwassen vrouw, en inzicht in mijn krachten en mijn valkuilen.

    Ik ging begrijpen dat het gebrek aan veiligheid, liefde, geborgenheid en erkenning in mijn jonge jeugd ten grondslag hebben gelegen aan hoe ik mij heb ontwikkeld op de weg naar volwassenheid. Dat ik daardoor niet goed in staat was om op een positieve manier naar mezelf te kijken. Dat ik daarom altijd zo onzeker was. Me vaak minderwaardig voelde. En me ook minderwaardig opstelde in relatie tot anderen. Ik kreeg ook veel meer inzicht in de rol en verantwoordelijkheid die ik zelf had en kon nemen zodat ik meer in mijn eigen kracht kon komen. Ik ging begrijpen, én ervaren, dat het stellen van grenzen, opkomen voor mezelf, me juist veel meer rust en veiligheid bracht. En gezonde en gelijkwaardige relaties en vriendschappen.

    Ik ontdekte ook dat ik heel erg hoge eisen stelde aan mezelf en toch altijd het gevoel bleef houden dat het nooit goed genoeg was. Dat IK nooit goed genoeg was. Ik was ontzettend onzeker over mijn eigen kunnen. Zag weinig waarde in mezelf als mens. Partner. Moeder. Collega. Vriendin. Ik ging voortdurend gebukt onder schuldgevoelens over mijn tekortkomingen in alle rollen die ik had.
    Alle onverwerkte trauma’s kwamen in volle hevigheid boven. Maar zo kwam er geleidelijk aan, voor het eerst in mijn leven, ruimte voor verwerking. Verdriet. Troost. Vergeving. Acceptatie. Alles in mezelf voelen ipv alles in mezelf bevechten. Ik nam tijd, rust en ruimte voor mezelf. Ik ging mijn verhaal delen met lotgenoten. Ik sprak met mijn voormalig voogd over mijn jeugd. Ons gezin.
    En ik huilde. Ik liet mijn gevoelens en tranen de vrije loop. Ik nam het kind in mezelf op schoot, hield haar stevig vast, liet haar huilen en troostte haar.
    Ik zocht informatie en verdieping in boeken. Ervaringsverhalen. Zelfhulpboeken. Internet. Ik vond herkenning. Erkenning. Troost. En inspiratie.
    Ik ging weer voorzichtig dingen ondernemen. Naar buiten. Een vrijwilligersbaantje. Ik ging alleen op vakantie.
    Ik ging leren om anders naar mezelf te gaan kijken.
    Ik leerde de mooie en sterke kanten van mezelf te ontdekken en zien. Benoemen. Waardoor ik meer zelfvertrouwen kreeg.
    Ik leerde mijn positieve karaktereigenschappen te zien, en daar trots op te zijn.
    Ik leerde om mezelf veel minder hard af te rekenen op mijn beperkingen en tekortkomingen.
    Ik werd me bewust van mijn talenten.
    Ik leerde trots op mezelf te zijn zoals ik ben, in plaats van mezelf voortdurend te bekritiseren en willen verbeteren. Ik leerde minder zorg te geven aan anderen, en meer zorg voor mezelf te vragen en te ontvangen.

    En ik besefte dat ik precies voor de verkeerde dingen bang ben geweest.
    Omdat ik zo bang was om anderen te verliezen, verloor ik elke keer mezelf.

    Nu ben ik veel daadkrachtiger, zelfbewuster en autonomer. Ik neem makkelijker beslissingen zonder dat ik het nodig heb om te worden bevestigd door anderen dat het een goede beslissing is, ik durf een eigen mening te hebben, ik durf veel beter voor mezelf op te komen en ik kan mensen beter op afstand houden of loslaten als ze over mijn grenzen heen gaan. Ik vertrouw meer op mezelf omdat ik nu veel beter weet wie ik ben, wat ik nodig heb en wat ik kan. De angst voor afwijzing is veel minder groot dan vroeger. Als mensen vervelend tegen me doen of me niet begrijpen, betrek ik dit veel minder snel op mezelf en heb ik daar ook veel minder last van. Ik twijfel minder aan mezelf. Ik heb eindelijk geleerd om mezelf lief te hebben.

    Mijn kwetsbaarheden zijn er nog steeds.
    Ze zijn een deel van mij wat ik altijd bij me zal dragen.
    Maar het zijn geen bedreigingen meer waar ik steeds tevergeefs tegen heb gevochten.
    Ze zijn veel meer een deel van mezelf geworden waar ik me bewust van ben, wat ik heb leren begrijpen en accepteren, en waar ik mee heb leren omgaan.

    Herstel is voor mij een uniek en persoonlijk proces wat steeds in beweging is, een onderdeel van persoonlijke groei wat een mensenleven duurt, en wat met kansen en uitdagingen, en met vallen en opstaan verloopt.
    Herstel is inzicht krijgen in wie je bent, inzicht krijgen in je mogelijkheden en beperkingen en inzicht in de keuzes die je in het leven maakt.
    Herstel is inzicht krijgen in, en verwerken van, ingrijpende/traumatische gebeurtenissen in je leven, en daaropvolgend een manier vinden om met hernieuwde kracht en een toekomstgerichte houding je leven (opnieuw) vorm en inhoud te geven.

    Herstel is persoonlijke groei en eigen verantwoordelijkheid, eigenaarschap en regie nemen over jouw eigen welzijn en leven.

    Mijn persoonlijke herstelverhaal is voor mij een tastbaar symbool voor de groei die ik als mens heb doorgemaakt.

    Het is een geschreven getuigenis van het gevecht met mezelf, en de overwinningen en inzichten die dat gevecht me uiteindelijk heeft gebracht.
    Het is mijn verhaal, wat mij nog elke dag inspireert en motiveert.

    Het is wie ik ben.

    Lotgenotencontact heeft in mijn herstel een cruciale rol gespeeld.
    Het heeft mij troost, hoop, (h)erkenning, moed, inspiratie en vertrouwen geschonken in moeilijke tijden.
    Ik heb daardoor ervaren dat delen een onmisbaar aspect van helen is…. Dat kwetsbaarheden ook een kracht kunnen zijn. En dat ik bovendien anderen kan ondersteunen en inspireren door het delen van mijn eigen ervaringen en mijn persoonlijke weg naar herstel.

    En dat wens ik jou ook toe!
    Geloof in jezelf, heb jezelf lief, en durf erop te vertrouwen dat er altijd een “way out” is!
    En dat je niet alleen bent. En het niet alleen hoeft te doen!
    Zorg goed voor jezelf!

    Liefs,
    Nancy

    lees meer lees meer
  • ''Zelfhulp werd onderdeel van mijn leven.''

    Tot het moment dat ik als facilitair manager in 2002 een nieuwe directeur kreeg ging mijn leven als een speer. De man bleek psychopaat te zijn en heeft mij direct als zijn prooi/slachtoffer uitgezocht. Wat hij over mij vertelde in de organisatie, bij mijn medewerkers en zijn bazen verdient geen herhaling. Ook niet wat hij op een gemene manier aan mij vertelde over zijn leidinggevenden en mijn medewerkers. Alles wat met de medewerkers opgebouwd was in jaren werd in enkele maanden afgebroken. Ik moest voor mijn gevoel de medewerkers tegen hem beschermen en wilde zeker niet tekortschieten als mens tegenover hen.

    Ik ging nog harder/meer werken, werd nog vermoeider, en de gang naar mijn werk werd steeds moeilijker. Soms hoopte ik dat ik op weg naar mijn werk een ongeval zou krijgen, zodat ik de martelgang naar mijn nieuwe directeur niet meer hoefde te maken. Een enkele keer heb ik dat ongeval voorkomen door een snelle reactie. Ik durfde niet. In gedachten liet hij mij niet meer met rust. Thuis zat ik voor mij uit te staren, lag wakker in bed te woelen en te transpireren. Op het werk kreeg ik kippenvel en dook achter mijn bureau als ik zijn stem hoorde op afstand. Hij werd zo mijn psychologische ‘vijand’. Toen, tijdens het praten over mijn ‘vijand’ bij de huisarts, ben ik volledig ingestort, letterlijk en figuurlijk kapot gegaan aan wat de directeur mij had aangedaan. Ik had last van ‘bazenstress’ vertelde de huisarts mij later en verwees mij naar het boek ‘Overspannen door je baas’ van Rigo van der Meer.

    Bij mijn re-integratie pogingen ben ik tegengewerkt door mijn werkgever. Ik werd als mens verguisd en uitgekotst, vals beschuldigd van fraude/diefstal, bedreigd, zonder weerwoord ontslagen en getreiterd op voor mij belangrijke momenten in het jaar (vakantietijd/Kerst/Nieuwjaar/verjaardag/etc.). Met deze ellende startte ook mijn nu jarenlange ervaring met (arbeid-) psychologen, psychiaters, Arbo/bedrijfsartsen, therapieën in soorten en maten, afkeuringtraject UWV-WAO 80% en 3 maanden opname bij het Centrum voor Psychisch Herstel (CPH).

    Tijdens de opname bij het CPH leerde ik de kracht ontdekken van lotgenotencontact. Uit deze contacten werd duidelijk dat ‘delen’ met gelijkgestemden een helende, enthousiasmerende en (h)erkennende werking had. In diezelfde periode ben ik in contact gekomen met het Zelfhulp Netwerk
    en heb mij daar voor ingezet. Deelname aan Kwartiermakergroep Herstelvisie bij reorganisatie van GGZ Oost-Brabant was voor mij zeer leerzaam. Al die jaren bleef ik in behandeling bij GGZ Oost Brabant en in 2006 werd ik voor 1 jaar deelnemer aan de therapiegroep Vermoeide Helden. Na dat jaar was ik ‘uitbehandeld’ en kreeg geen enkele therapie meer aangeboden.

    Om een herstelvacuüm te vermijden ben ik samen met een collega vermoeide held een zelfhulpgroep gestart. Deze Zelfhulpgroep Vermoeide Helden/Heldinnen Regio Helmond draait nu al ruim 6 jaar. Tijdens elke groepsbijeenkomst ervaar ik de positieve werking die praten met lotgenoten en uitwisselen van ervaringen, tips en trucs heeft op de deelnemers en mijzelf. Iedereen voert zelf de regie over wat hij/zij in de zelfhulpgroep deelt en welke tips/trucs hij/zij wenst te gebruiken in het eigen herstelproces. Afgelopen 12 jaren heb ik zo de kracht mogen/kunnen ontdekken van zelfhulp en lotgenotencontact in het herstelproces van mensen. Ik heb mij bekwaamd in organisatorische en ontwikkelingsaspecten van/voor zelfhulp. De cursus Werken Met Eigen Ervaring (WMEE), zoals gegeven door Stichting Door en Voor in Den Bosch (D&V) heb ik gevolgd. Aansluitend werd ik gevraagd deze WMEE-cursus te moderniseren en te herschrijven in samenspraak met de docent/coördinator van D&V. Ik heb daarmee de meerwaarde en kracht van zelfhulp in het herstelproces van mensen, dieper kunnen integreren in de opleiding voor ervaringsdeskundigen.

    Zelfhulp werd onderdeel van mijn leven. Als lotgenoot/begeleider van zelfhulpgroepen, spelleider van Een Steekje Los, spelleider Eigenwijsspelonline.nl en door de contacten binnen ervaringsdeskundigenland (docentschap, coaching, intervisie, projecten, dromen, presentaties, film, publicaties etc.) leerde ik veel krachtige, bijzondere en gepassioneerde mensen kennen.

    Zelfhulp, de kortste weg naar herstel.

    lees meer lees meer
  • “Ik hoef geen medelijden, alleen begrip.”

    Reinier Pol is een van de vele veteranen met PTSS in Nederland. Op het eerste oog is hij een gewone man met een vrouw, zoon, hond en twee katten. Alleen zijn indrukwekkende postuur verraadt misschien een militair verleden. Door zijn PTSS is hij voor 80 procent arbeidsongeschikt verklaard. De dagen dat hij wel kan werken, runt hij zijn eigen paintballcentrum. De afgelopen jaren zijn voor hem een echte lijdensweg geweest.
    In 2000 diende Reinier als beroepsmilitair in Bosnië en Herzegovina, in het voormalige Joegoslavië. Vijf jaar ervoor was er een einde gekomen aan de bloederige Bosnische burgeroorlog.

    Reinier zat bij de zogenoemde Stabilization Force (SFOR), die erop moest toezien dat de regels van de getekende vrede nageleefd werden. Daarvoor moesten ze rust en kalmte uitstralen naar de bevolking en tegelijkertijd altijd op hun hoede zijn. De spanningen in het gebied waren nog lang niet verdwenen en overal lagen mijnen. Er kon elk moment iets misgaan. De stress die dat meebracht was enorm, ook al waren er geen grote incidenten.
    Terug in Nederland kon hij zijn manier van denken uit Bosnië niet afschudden. “Als je ergens komt, zoek je meteen naar de nooduitgang, ga je met je rug tegen de muur zitten en wil je het overzicht houden”, vertelt hij. Ook merkte hij dat hij steeds sneller geïrriteerd raakte en een korter lontje kreeg.

    Pas in 2009, bijna tien jaar na zijn missie, stortte Reinier echt in. Dat gebeurde nadat hij in zijn woonplaats Dordrecht zag hoe een negentienjarig meisje door een bus werd aangereden. Hij ging ernaartoe om haar te helpen maar ze overleed in zijn armen.
    Na dat ongeluk werden zijn psychische klachten ernstiger. “Toen merkte ik ook dat ik heel veel beelden terugkreeg van eerdere situaties. En ineens kwamen ook de klassieke tekenen, zoals niet kunnen slapen. Dat bleek dus PTSS te zijn.”

    Onder andere door therapie gaat het nu een stuk beter met hem dan in 2009, maar hij heeft nog een lange weg te gaan. Toen hij de film Hidden Wounds terugzag, was Reinier diep geraakt. En dat effect hopen de makers bij meer mensen te hebben, vooral bij jongeren. Filmmaker Arnold van Bruggen vertelt dat ze daarom hebben gekozen voor de flitsende stijl van een muziekvideo, met het nummer Hidden Wounds als leidraad. “Daar bereik je juist de mensen mee die in de omgeving van de soldaten verkeren, als zij terugkeren van het front.” Ook Reinier hoopt dat mensen door deze film begrijpen waarom mensen veranderen na hun diensttijd. “Medelijden hoef ik niet, alleen begrip”, zegt hij er expliciet bij. Zijn militaire vechtlust heeft hem altijd geholpen en zo zal dat de komende jaren ook wel blijven. “Ik ben volledig gebroken maar ik heb mezelf opnieuw opgebouwd”, zegt hij met enige trots. Daar is inderdaad geen medelijden voor nodig.

    lees meer lees meer

Organisaties & websites

Boeken & artikelen

  • De plicht tot hulp | Mimi Mentink-Heshusius

    De Post-traumatische stress-stoornis bij een Nederlandse VN-militair
    Persoonlijk verslag van de vrouw van een Nederlandse militair, die last kreeg van een post traumatische stress stoornis (PTSS), nadat hij voor VN-taken werd uitgezonden naar Libanon. Zij beschrijft hoe ze met de problemen die zij hebben in hun leven daarna omgaan.

    lees meer
  • De strijd van een Libanon veteraan | Sjoerd Post

    Dit is een 103 bladzijden tellend levensverhaal van een Libanon veteraan. Tamelijk terloops komt aan de orde dat de hoofdpersoon, Jon Kunstman, een Post Traumatische Stress Stoonis heeft opgelopen en daarvoor behandeling heeft ondergaan.

    lees meer
  • De Verborgen Waarheid | Raoul Janssen

    Raoul Janssen krijgt in 2008 de diagnose PTSS, post traumatische stress stoornis. Dat is vijftien jaar na zijn trauma-ervaring in voormalig Joegoslavië. PTSS is een angststoornis die in een ernstige stressgevende situatie begint, in zijn geval de levensbedreigende oorlogssituatie. Met spanningsmigraine, slapeloosheid en agressie gaat hij tenslotte in therapie. Wanneer familie en vrienden hem bevragen komt hij op het idee om een boek te schrijven. Raoul Janssen beschikt dan niet over boeken van ervaringsdeskundigen, enkel de perspectieven van psychiaters en hulpverleners. In dit werkje heeft hij de meest ingrijpende ervaringen schetsmatig vereeuwigd. Janssen hoopt lotgenoten te steunen en hoopt vooral dat zij sneller hulp zullen zoeken. Niet in het minst is het zijn bedoeling dat Defensie leert meekijken en militairen niet aan hun lot worden overgelaten.

    lees meer
  • Killed in action | Mark Schouwink, Gisela Schouwink

    Gerard en Gisela Schouwink beschrijven in dit boek hoe hun zoon Mark Schouwink vijf jaar geleden overleed gedurende een missie in Afghanistan. Mark bestuurde een auto die over een berm bom reed. Twee collega’s raakten zwaar gewond, Mark Schouwink en Dennis van Uhm stierven. Het verhaal wordt aangevuld met brieven, dagboekfragmenten, e-mails en condoleances. Het is een document gemaakt ter ere van Mark, maar zal ook mensen met een PTSS na een oorlogstrauma opgelopen kunnen steunen. Boek van 167 pagina’s, geïllustreerd met kleurenfoto’s waarvan de opbrengst gaat naar de stichting Hulphond Nederland t.b.v. project Veteranenhond.

    lees meer
  • Mijn onzichtbare vijand | Steven Gelders, Inge Delva

    Elke dag vechten getekend voor het leven
    Boek van 192 pagina’s waarin in drie delen beschreven wordt hoe Steven Gelders crashed nadat hij als paracommando en lid van de Belgische special forces uitgezonden was, deelnam aan 6 militaire missies in Somalië, Rwanda, Burundi en Zaïre. Een groot deel van het boek (tot pagina 158) wordt gebruikt om de ervaringen gedurende de missies te beschrijven. Die missies waren vol geweld en traumatische ervaringen, waardoor hij grote moeite heeft met de terugkeer naar een normaal civiel bestaan. Hij beschrijft zijn persoonlijke ervaringen in Afrika tijdens energievretende spannende en stressvolle acties tegen elkaar wedijverende rebellengroepen. Hij vertelt open en duidelijk over de honger en ellende van de bevolking in deze gebieden, de gewelddadigheid in deze landen, de corruptie bij de lokale politici. Uiteindelijk gaat hij in op zijn problemen bij thuiskomst, hoe hij weer moest wennen, zich aanpassen, en re-integratie. Het syndroom van Tietze bij hem werd ontdekt en hij besluit dan gezond te gaan leven.

    lees meer
  • Mijn papa was soldaat in een ver land | Ron de Vos

    Het verhaal van een moeilijke reis terug
    Voorleesboek voor jonge kinderen over een vader die last heeft van een Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS), nadat hij in het leger heeft gediend en uitgezonden werd op een vredesmissie ‘in een ver land’. Met bij iedere pagina een illustratie van Marloes Coolen. Ook bevat het boek een toelichting voor volwassenen, waarin o.a. wordt uitgelegd dat onverwerkt verdriet inter-generationeel kan worden, dat wil zeggen dat kinderen de pijn van hun ouders overnemen. Ron de Vos schreef dit boek omdat partners van uitgezonden militairen met jonge kinderen zochten naar een voorleesboek met verhaaltjes over uitzending naar een vredesmissie en de periode erna. Goed en invoelbaar geschreven.

    lees meer
  • NL-Peacekeeper | Barry Hofstede

    Barry Hofstede nam in de jaren ’90 deel aan de VN vredesmacht in Bosnië en ging – nadat hij huiswaarts keerde – jarenlang door een hel. In dit boek beschrijft hij via dagboekfragmenten, toneel- en theaterteksten en columns de impact op zijn leven van deze missie en hoe het hem uiteindelijk lukt om zijn leven weer op de rails te krijgen.

    lees meer
  • Oorlog in mijn kop | Niels Veldhuizen

    Niels Veldhuizen beschrijft de gevolgen die de uitzending naar Afghanistan als militair verpleegkundige voor hem hebben op zijn leven na de uitzending. Hij blijkt niet meer dezelfde te zijn als voor de uitzending. Hij lijdt aan het Post Traumatisch Stress Syndroom, waardoor zijn leven en dat van zijn naasten ontwricht raakt. Het boek is direct- en op sommige plaatsen bijna cynisch- geschreven. Hoofdstukken over zijn uitzending naar Afghanistan worden afgewisseld met hoofdstukken over zijn leven thuis en de impact die de uitzending hierop heeft. Het boek telt 173 pagina’s.

    lees meer
  • Oude soldaten sterven niet | Maria Vonk

    Boek van 175 pagina’s waarin Maria Vonk het verhaal van Pieter Vonk heeft opgetekend, die opgroeide in een groot gezin in de Amsterdamse Jordaan van vlak na de eerste wereldoorlog, vocht in Nederlands Indië en last kreeg van PTSS, Parkinson en Alzheimer. Het boek bevat 41 zeer korte hoofdstukjes wordt beschreven hoe de ziekten van de oud-commandant van het regiment Huzaren uit het Nederlandse leger verlopen, die nu onbegrijpelijk ‘dienstbevelen’ van verplegend personeel moet opvolgen. Herinneringen komen boven die gaan over zijn jeugd, de politionele actie in Indonesië, de Tweede Wereldoorlog.

    lees meer

Communities

  • Facebookgroep: Angst/paniek, Depressie, ADHD en PTSS

    Angststoornis, depressie, AD(H)D, PTSS, elke stoornis is welkom.

    lees meer www.facebook.com

Films & video's

  • Hidden Wounds, PTSS, de stille oorlog thuis

    Reinier Pol diende als beroepsmilitair in Bosnië en lijdt daar nog steeds onder. De film/documentaire Hidden Wounds gaat over PTSS.

    Winnaar van het Chicago International Movies and Music Festival (CIMMFest).
    Uit het juryrapport Hidden Wounds is de winnaar van de Best Short Documentary Award van: “This powerful and innovative film is an immersive and interactive hybrid of music video and documentary that explores the emotional impact of war on veterans from around the world.”

    De film won ook de Corti Da Sogni Videoclip Award op het filmfestival van Ravenna – International shortfilm festival Corti da Sogni – 15th Edition.
    Hidden Wounds is een interactieve videoclip over veteranen met PTSS (Post Traumatische Stress Stoornis) aan de hand van het nummer Hidden Wounds van de Belgische band dEUS.

    lees meer www.hiddenwounds.be

Anders & tips

  • Onderzoek naar ontwikkelen van PTSS

    lees meer www.leefbewust.com
  • Stichting hulphond

    Stichting Hulphond Nederland leidt honden op om mensen met een lichamelijke beperking of epilepsie een zelfstandiger leven te geven. Sinds kort worden ook hulphonden opgeleid speciaal voor veteranen met PTSS.

    lees meer www.hulphond.nl

Geen groepen gevonden

Ken jij een groep? Laat het ons dan weten!

meld een groep aan