Depressie is een stemmingsstoornis en wordt ook wel depressieve stoornis genoemd. Depressie wordt gekenmerkt door een neerslachtige stemming en het verlies aan interesse in bijna alle dagelijkse activiteiten. Er wordt onderscheid gemaakt tussen lichte, matig ernstige en ernstige depressie; hoewel het onderscheid niet altijd duidelijk is. Het onderscheid is vooral belangrijk voor de soort hulpverlening die toegepast wordt.
Maud (23): “Ik dacht dat ik gewoon moest volhouden.”
lees meerBij een lichte depressie houden de klachten vaak niet langer dan drie maanden aan. Iemand kan meestal zelfstandig of met weinig hulp blijven functioneren. De huisarts kan het beloop van deze klachten in de gaten houden. Bij een matig ernstige of ernstige depressie gaat het in een aantal weken slechter met iemand, en krijgt hij meer en steeds ernstigere klachten. De kans is klein dat de klachten vanzelf overgaan. Snelle hulp van ervaren hulpverleners is bij deze groep nodig.
Naast deze meest voorkomende depressies, bestaan er diverse subtypen, zoals postnatale depressie, seizoensgebonden depressie of manisch-depressieve stoornis (bipolaire stoornis).
Depressie is een complexe aandoening waarbij de hersenen een belangrijke rol spelen. Wetenschappers denken dat depressie ontstaat door een samenspel van biologische, sociale en psychische factoren.
Iemand heeft een depressieve stoornis wanneer hij of zij gedurende ten minste twee weken zodanig last heeft van de onderstaande symptomen dat er ernstige beperkingen optreden in het functioneren. Van twee kernsymptomen moet minstens één aanwezig zijn:
Een neerslachtige stemming (somberheid) gedurende het grootste deel van de dag, bijna elke dag (bij kinderen, adolescenten of ouderen kan dit ook een prikkelbare stemming zijn)
Ernstig verlies van interesse in bijna alle activiteiten gedurende het grootste deel van de dag, bijna elke dag
En minstens drie van onderstaande symptomen zijn aanwezig:
Eetproblemen (meer of juist minder eten) en veranderingen in het gewicht
Slaapproblemen (meer of juist minder slapen)
Geagiteerd en rusteloos zijn of juist geremd
Vermoeidheid en verlies van energie
Gevoelens van waardeloosheid of overmatige schuld
Concentratieproblemen, vertraagd denken en besluiteloosheid
Terugkerende gedachten aan dood of zelfdoding
Andere veelvoorkomende symptomen van depressie zijn angst, obstipatie, libidoverlies en problemen met het geheugen. Ook psychomotorische symptomen zoals vertraagde motoriek, verminderde mimiek, een ineengezakte houding en terneergeslagen blik kunnen voorkomen.
Depressie is (nog) niet vast te stellen door middel van een lichamelijk onderzoek. De diagnose is geheel gebaseerd op een psychiatrisch onderzoek en wat iemand over zijn ziektegeschiedenis vertelt. Depressie is niet altijd makkelijk te herkennen, omdat ook eerst lichamelijke klachten kunnen optreden.
Depressie is vaak goed te behandelen. De huisarts is hiervoor de eerste aangewezen persoon. De behandeling verloopt, volgens de landelijke Richtlijn Depressie, stapsgewijs van zo licht mogelijk tot zwaar. Dit betekent minimale hulp als het kan en intensieve hulp als het nodig is. Therapieën die hierbij toegepast kunnen worden zijn onder andere e-health, gesprekstherapie, mindfulnesstraining of behandeling met medicijnen.
Depressie heeft een wisselend en grillig beloop en de duur varieert van persoon tot persoon. Een depressie kan tijdens een bepaalde periode voorkomen, weer verdwijnen en nooit meer terugkomen. De kans dat een depressie terugkeert is 40% tot 60%. Bij 15% krijgt de depressie een chronisch karakter. Wanneer de depressie niet goed herstelt, zijn mensen vaak ernstig beperkt in hun sociaal en maatschappelijk functioneren. Leven met iemand die een depressie heeft, is zwaar en belastend. Partners van mensen met depressie kunnen bijvoorbeeld in een sociaal isolement terechtkomen, het gevoel krijgen hun partner te verliezen of te maken krijgen met veranderingen binnen hun relatie.
(Bron: www.hersenstichting.nl)
Ik ben de oudste uit een Brabants gezin met 3 kinderen, ik en 2 broers. In ons gezin was sprake van veel verbaal geweld en emotionele verwaarlozing. Mijn moeder had vermoedelijk een anti-sociale persoonlijkheidsstoornis. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik ca. 11 jaar oud was. Mijn moeder, ik en mijn broertjes hebben jarenlang zware armoede gekend. Toen ik 14 jaar was ben ik uit huis geplaatst door de Kinderbescherming, en heb vanaf dat moment tot aan mijn 18e jaar in een gezinsvervangend tehuis gewoond. Daarna ben ik, net 18 jaar, zelfstandig gaan wonen.
Ik heb geen contact meer met mijn beide ouders en broers, of met overige familie (op één oom na).
Ik ben getrouwd toen ik 21 jaar was, ik ben moeder geworden van 2 dochters en ik ben gescheiden toen ik 35 jaar was. Ik heb daarna 2 destructieve partnerrelaties gehad, waarin sprake was van psychische en lichamelijke mishandeling, bedreiging en stalking.
Ik heb veel zgn. hechtingsproblemen/afhankelijkheidsproblemen gekend als gevolg van de traumatische ervaringen in mijn jeugd. Ik heb als kind een diepgewortelde verlatingsangst en een groot minderwaardigheidscomplex ontwikkeld. Daarnaast is er sprake van complexe PTSS/complex trauma en heb ik sinds mijn 17e jaar meerdere keren last gehad van zware depressies en/of burn-out. Het is voor mij vanaf mijn kindertijd heel erg moeilijk geweest om in relaties mijn eigen grenzen te bewaken, ik verlegde deze steeds om maar niet in de steek te worden gelaten. Mijn grootste angst was niet de moeite waard te zijn voor wie dan ook. Ik ben opgegroeid met het gevoel dat ik voor mijn ouders al niet de moeite waard was. Ik kan me niet herinneren dat mijn vader of moeder ooit tegen me gezegd hebben dat ze van me hielden. Dat gevoel gaven ze mij ook niet. Mijn vader was een afstandelijke, autoritaire man die nooit genegenheid of interesse toonde, en die mij en mijn broertjes op jonge leeftijd in de steek liet. Mijn moeder liet me voortdurend weten hoe ongelukkig ze was. Tot mijn 30ste heb ik geworsteld met een enorm schuldgevoel over hoezeer ik tekort schoot en haar alleen maar teleurstelde als haar kind. Als internaatkind was ik “bad news”. Kinderen mochten niet met me afspreken. Ik was nou eenmaal geen goede vriendin, enkel en alleen omdat ik in een jeugdinstelling woonde. Dus ik probeerde voortdurend mezelf te verbeteren of me steeds meer aan te passen aan de behoefte van de ander, in de hoop dat ik dan misschien wel goed genoeg zou zijn om écht gezien en gewaardeerd te worden, of simpelweg om de ander niet kwijt te raken. Ik ging op mijn weg naar volwassenheid ook steeds minder “nodig” hebben in relatie tot anderen: ik voelde me zo minderwaardig dat ik vond dat ik vooral niet teveel mocht vragen of verwachten van anderen. Ik had het idee dat ik al blij mocht zijn als iemand me überhaupt maar zag staan. Zo bijzonder was ik nou eenmaal niet. En als ik teveel zou vragen, liep ik het risico dat ze me dan niet meer leuk vonden en in de steek zouden laten. Hierdoor heb ik vaak te maken gehad met vriendschappen en relaties waarin er geen gelijkwaardigheid was, maar waarin ik mezelf steeds wegcijferde om het de ander maar vooral naar de zin te willen maken.
Ik kon niet omgaan met afwijzing, en ik voelde me ook vaak afgewezen omdat ik het gedrag van anderen voortdurend op mezelf betrok. Hierdoor heb ik altijd weinig zelfvertrouwen gehad in wie ik ben en wat mijn waarde en kwaliteiten zijn.
School en werk waren voor mij vaak moeilijk, omdat ik me in een groep mensen nog onzekerder en minderwaardig voelde. Omdat ik zo’n negatief zelfbeeld had, was ik altijd bang om blunders te maken, om stom over te komen op anderen, om tekort te schieten in wat er van me werd verwacht, om uitgelachen of gekleineerd te worden. Ik twijfelde voortdurend aan mezelf. Iedereen om mij heen was altijd leuker, slimmer, interessanter, mooier, etc. En ik bleef op afstand, vriendschappen bleven oppervlakkig omdat ik niet teveel van mezelf en mijn geschiedenis bloot wilde geven. Daar deugde tenslotte maar weinig van, bovendien werd ik er altijd op veroordeeld en afgerekend.
Ik maakte geen school af, kon geen baantje lang volhouden, probeerde het iedereen naar de zin te maken, vroeg niets en rolde van de ene depressie of burn-out in de andere… Ik ben heel lang “slachtoffer” geweest; het overkwam me elke keer en ik voelde me machteloos. Ik begreep vaak niet het “waarom”. Waarom ik?
Ik bedacht vaak dat het blijkbaar nou eenmaal mijn lot was.
Maar zonder dat ik het toendertijd zelf kon inzien, versterkte en verergerde ik mijn eigen kwetsbaarheden en problemen vaak, door de keuzes die ik ook zélf maakte. Het was voortdurend een vicieuze cirkel van herhalingen waar ik in zat.
Eigenlijk ben ik me pas écht goed bewust geworden van mijn kwetsbaarheden en de valkuilen die daarbij horen, door de 2 jaar durende, gewelddadige partnerrelatie die ik heb gehad, zo’n jaar ná mijn echtscheiding. Mijn toenmalige vriend had mij al snel volledig in zijn macht. Op geen enkele manier durfde ik voor mezelf op te komen. Als ik het wél deed dan volgde daar steevast fysiek en/of emotioneel geweld op. Door diepgewortelde verlatingsangst kon ik emotioneel niet loskomen van deze man. En uit angst voor geweld dúrfde ik de relatie ook niet te beëindigen. Uit schaamte trok ik me steeds meer terug van de buitenwereld en raakte daardoor steeds meer verstrikt in de relatie en geïsoleerd van mijn omgeving. Deze relatie is voor mij zeer ontwrichtend en traumatisch geweest. Doodsangst is uiteindelijk mijn redding geweest. Toen ik besefte dat hij in staat was om me te vermoorden, tóen vond ik uiteindelijk de moed om weg te gaan en aangifte te doen.
Maar de gevolgen van deze relatie hebben nog jarenlang grote impact gehad op mijn dagelijkse functioneren. Ik leefde teruggetrokken en geisoleerd. Kwam eigenlijk alleen de deur uit als het echt moest, bijv. voor boodschappen. Maar dat koste me veel moeite; ik voelde me totaal niet op mijn gemak tussen mensen. Ik was onzeker en bang. Ik had vaak last van angst- en paniekaanvallen, waardoor ik onmogelijk in staat was om te werken. Contact met vreemden, of in een omgeving zijn met veel (vreemde) mensen om me heen maakte mij ontzettend onrustig en beangstigde mij. Dus ook feestjes, evenementen, sporten, een dagje naar de stad of de bioscoop waren voor mij te moeilijk om aan te gaan. Ik was ook altijd bang om de dader tegen te komen, dus ik keek overal voortdurend over mijn schouder en was 24 uur per dag in een soort staat van paraatheid. Ook in mijn eigen huis. Alle deuren en ramen waren altijd op slot. De kinderen mochten niet in de tuin spelen. We waren gevangenen in ons eigen huis.
Zodra het buiten donker werd, werd ik onrustig. Dan voelde ik me bespied omdat deze man mij voortdurend in de gaten hield, of liet houden.
Ik kon ontzettend schrikken van onverwachte geluiden, of geluiden die ik niet kon plaatsen.
Ik sliep slecht, at slecht, kleedde me vaak niet aan en had heel veel huilbuien.
De opvoeding van de kinderen viel me zwaar.
Ik had weinig contact met vrienden. Ik verwaarloosde mezelf, mijn huis, mijn sociale leven.
Pas in de jaren ná deze relatie, vanaf mijn 38ste, ben ik langzaamaan pas écht inzicht gaan krijgen in wie ik ben en waarom bepaalde afhankelijkheidspatronen, én depressies, zich in mijn leven steeds herhaalden. Ik wilde dit nooit meer meemaken, en ging op zoek naar de antwoorden op vragen als:
Hoe komt het dat ik gevangen ben geraakt in zo’n ongezonde, ongelijkwaardige en gewelddadige relatie? Hoe komt het dat ik niet bij machte was om daarin voor mezelf op te komen en andere en betere keuzes te maken dan ik heb gedaan? En hoe kan ik er zelf voor zorgen dat ik niet opnieuw in zo’n relatie terecht kom?
De zoektocht naar deze antwoorden heeft een aantal jaren geduurd, en was heel zwaar en confronterend. Maar het heeft me heel veel kennis en inzicht gegeven in mijn persoonlijke levensgeschiedenis, inzicht in mijn ontwikkeling van jong meisje tot volwassen vrouw, en inzicht in mijn krachten en mijn valkuilen.
Ik ging begrijpen dat het gebrek aan veiligheid, liefde, geborgenheid en erkenning in mijn jonge jeugd ten grondslag hebben gelegen aan hoe ik mij heb ontwikkeld op de weg naar volwassenheid. Dat ik daardoor niet goed in staat was om op een positieve manier naar mezelf te kijken. Dat ik daarom altijd zo onzeker was. Me vaak minderwaardig voelde. En me ook minderwaardig opstelde in relatie tot anderen. Ik kreeg ook veel meer inzicht in de rol en verantwoordelijkheid die ik zelf had en kon nemen zodat ik meer in mijn eigen kracht kon komen. Ik ging begrijpen, én ervaren, dat het stellen van grenzen, opkomen voor mezelf, me juist veel meer rust en veiligheid bracht. En gezonde en gelijkwaardige relaties en vriendschappen.
Ik ontdekte ook dat ik heel erg hoge eisen stelde aan mezelf en toch altijd het gevoel bleef houden dat het nooit goed genoeg was. Dat IK nooit goed genoeg was. Ik was ontzettend onzeker over mijn eigen kunnen. Zag weinig waarde in mezelf als mens. Partner. Moeder. Collega. Vriendin. Ik ging voortdurend gebukt onder schuldgevoelens over mijn tekortkomingen in alle rollen die ik had.
Alle onverwerkte trauma’s kwamen in volle hevigheid boven. Maar zo kwam er geleidelijk aan, voor het eerst in mijn leven, ruimte voor verwerking. Verdriet. Troost. Vergeving. Acceptatie. Alles in mezelf voelen ipv alles in mezelf bevechten. Ik nam tijd, rust en ruimte voor mezelf. Ik ging mijn verhaal delen met lotgenoten. Ik sprak met mijn voormalig voogd over mijn jeugd. Ons gezin.
En ik huilde. Ik liet mijn gevoelens en tranen de vrije loop. Ik nam het kind in mezelf op schoot, hield haar stevig vast, liet haar huilen en troostte haar.
Ik zocht informatie en verdieping in boeken. Ervaringsverhalen. Zelfhulpboeken. Internet. Ik vond herkenning. Erkenning. Troost. En inspiratie.
Ik ging weer voorzichtig dingen ondernemen. Naar buiten. Een vrijwilligersbaantje. Ik ging alleen op vakantie.
Ik ging leren om anders naar mezelf te gaan kijken.
Ik leerde de mooie en sterke kanten van mezelf te ontdekken en zien. Benoemen. Waardoor ik meer zelfvertrouwen kreeg.
Ik leerde mijn positieve karaktereigenschappen te zien, en daar trots op te zijn.
Ik leerde om mezelf veel minder hard af te rekenen op mijn beperkingen en tekortkomingen.
Ik werd me bewust van mijn talenten.
Ik leerde trots op mezelf te zijn zoals ik ben, in plaats van mezelf voortdurend te bekritiseren en willen verbeteren. Ik leerde minder zorg te geven aan anderen, en meer zorg voor mezelf te vragen en te ontvangen.
En ik besefte dat ik precies voor de verkeerde dingen bang ben geweest.
Omdat ik zo bang was om anderen te verliezen, verloor ik elke keer mezelf.
Nu ben ik veel daadkrachtiger, zelfbewuster en autonomer. Ik neem makkelijker beslissingen zonder dat ik het nodig heb om te worden bevestigd door anderen dat het een goede beslissing is, ik durf een eigen mening te hebben, ik durf veel beter voor mezelf op te komen en ik kan mensen beter op afstand houden of loslaten als ze over mijn grenzen heen gaan. Ik vertrouw meer op mezelf omdat ik nu veel beter weet wie ik ben, wat ik nodig heb en wat ik kan. De angst voor afwijzing is veel minder groot dan vroeger. Als mensen vervelend tegen me doen of me niet begrijpen, betrek ik dit veel minder snel op mezelf en heb ik daar ook veel minder last van. Ik twijfel minder aan mezelf. Ik heb eindelijk geleerd om mezelf lief te hebben.
Mijn kwetsbaarheden zijn er nog steeds.
Ze zijn een deel van mij wat ik altijd bij me zal dragen.
Maar het zijn geen bedreigingen meer waar ik steeds tevergeefs tegen heb gevochten.
Ze zijn veel meer een deel van mezelf geworden waar ik me bewust van ben, wat ik heb leren begrijpen en accepteren, en waar ik mee heb leren omgaan.
Herstel is voor mij een uniek en persoonlijk proces wat steeds in beweging is, een onderdeel van persoonlijke groei wat een mensenleven duurt, en wat met kansen en uitdagingen, en met vallen en opstaan verloopt.
Herstel is inzicht krijgen in wie je bent, inzicht krijgen in je mogelijkheden en beperkingen en inzicht in de keuzes die je in het leven maakt.
Herstel is inzicht krijgen in, en verwerken van, ingrijpende/traumatische gebeurtenissen in je leven, en daaropvolgend een manier vinden om met hernieuwde kracht en een toekomstgerichte houding je leven (opnieuw) vorm en inhoud te geven.
Herstel is persoonlijke groei en eigen verantwoordelijkheid, eigenaarschap en regie nemen over jouw eigen welzijn en leven.
Mijn persoonlijke herstelverhaal is voor mij een tastbaar symbool voor de groei die ik als mens heb doorgemaakt.
Het is een geschreven getuigenis van het gevecht met mezelf, en de overwinningen en inzichten die dat gevecht me uiteindelijk heeft gebracht.
Het is mijn verhaal, wat mij nog elke dag inspireert en motiveert.
Het is wie ik ben.
Lotgenotencontact heeft in mijn herstel een cruciale rol gespeeld.
Het heeft mij troost, hoop, (h)erkenning, moed, inspiratie en vertrouwen geschonken in moeilijke tijden.
Ik heb daardoor ervaren dat delen een onmisbaar aspect van helen is…. Dat kwetsbaarheden ook een kracht kunnen zijn. En dat ik bovendien anderen kan ondersteunen en inspireren door het delen van mijn eigen ervaringen en mijn persoonlijke weg naar herstel.
En dat wens ik jou ook toe!
Geloof in jezelf, heb jezelf lief, en durf erop te vertrouwen dat er altijd een “way out” is!
En dat je niet alleen bent. En het niet alleen hoeft te doen!
Zorg goed voor jezelf!
Liefs,
Nancy
ris is 33 jaar en heeft al heel wat meegemaakt in haar leven. Met vier burn-outs achter de rug en een auto-immuunziekte probeert ze nu dichter bij zichzelf te blijven.
“Ik ben soms onverklaarbaar moe. Ik heb jarenlang weggestopt hoe ik mij écht voel. Daardoor ben ik ook vier keer in een burn-out terecht gekomen. Blijven doorgaan, in de hoop, dat het dan vanzelf een keer goedkomt is niet mijn oplossing. Op dit moment ben ik een stuk verder in het erkennen en herkennen van mijn energetische schommelingen. (Zelf)acceptatie is nog een te groot woord.
Ik vind het lastig mijn continue veranderende grenzen aan te blijven. Iedereen heeft veel op zijn bordje en mensen plaatsen je direct in een hokje met verwachtingen. Kun jij van jezelf accepteren en toegeven aan een ander, dat iets vandaag niet zo vanzelfsprekend of zelfs helemaal niet haalbaar is, terwijl dit gisteren prima ging? Ook als je weet of voelt dat hier eigenlijk de ruimte niet voor is?
Lang heb ik, voornamelijk vanuit angst voor afwijzing, onbegrip of vervelende reacties, het altijd eerst zelf op een “creatieve” manier proberen op te lossen. Hierin heeft het gevoel dat ik hier steeds beter en vaker in leek te slagen niet geholpen.”
Opleiding Sociaal Werk en ervaringsdeskundigheid
“In 2022 ben ik voor de laatste keer uitgevallen met een burn-out. Toen heb ik gepoogd het roer radicaal om te gooien voor mezelf. De strijd voor mezelf in plaats van met mezelf aan te gaan. Via een tip uit mijn omgeving, gesprekken met een werkcoach van het UWV en het volgen van de cursus ‘Herstellen doe je zelf’ was ik overtuigd van mijn nieuwe omscholingskeuze. Om te starten met de opleiding Sociaal Werk, met specialisatie ervaringsdeskundige, bij gildeopleidingen Roermond.
Vol goede moed ben ik vorig jaar november begonnen aan deze driejarige opleiding. Voor het eerst in mijn leven ben ik 100% eerlijk geweest, tijdens het sollicitatieproces, over mijn ambities en de aanwezige onzekerheden en kwetsbaarheden. In het begin voelde de combinatie van 24 uur werken en 1 lesdag van 5,5 uur per week als haalbaar. Ik was dankbaar dat ik weer aan het werk kon en de mogelijkheid om met gelijkgestemden te leren en ervaren op een interactieve manier. Echter bleek al snel dat de openheid over hoe ik mij voelde en de daarbij horende onzekerheden niet, zoals ik zelf verwachtte, lat verlagend werkte. De belasting van de vaste uren, ook al waren dit er minder en anders van aard, begonnen mij over tijd weer op te breken.”
Durf lastige vragen te stellen
“Trots ben ik op mijn gemaakte keuze te stoppen. Deze keuze heb ik gemaakt na meerdere onsuccesvolle pogingen, om in samenwerking met school en werk, dit energielek te verwijderen. Stoppen voelde niet als falen, maar als kiezen voor mezelf. Leuk blijft anders, ditmaal voelt het niet als een stap terug maar juist als een stap vooruit. Ik heb geleerd van deze ervaring en het nauwe contact met de anderen studenten in de klas.
Vanaf dag 1 zijn wij al gestopt met oppervlakkig delen en kozen wij er bewust voor onze herstelverhalen en proces te delen met elkaar. Hierdoor durfden wij elkaar direct ook lastige vragen te stellen, gaven we elkaar de ruimte om aan te geven als de vraag voor nu nog te persoonlijk voelde of de manier waarop deze gesteld werd onprettig.
In het algemeen merk ik dat mensen mijn openheid/humor soms lastig vinden. Als iemand vraagt ‘Hé Iris, hoe gaat het met je’ en je antwoord met ‘nou niet lekker eigenlijk, mijn haren wassen was een hele opgave vanochtend’ is dat niet een antwoord waar iedereen wat mee kan. Na een ongemakkelijke stilte, komt een gesprek vaak snel ten einde. In de opleiding vond ik het erg leerzaam om ieders verhaal te horen. En was het oké om te zeggen, pfoe ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik hierop moet zeggen. Wil je hierover meer delen? Ondanks de grote persoonlijke verschillen, voelde ik me erg snel verbonden en onderdeel van de groep. Ik durf ze zelfs nu, na het stoppen met de opleiding, wel een appje te sturen met een hulpvraag.”
Mijn hobby: Wingfoilen
Iris haar ogen beginnen te stralen als ze het over haar hobby heeft: Wingfoilen, waar je met een opblaasbare vlieger in je hand, op een plank, iets boven het water surft. “Daar kan ik gewoon mijzelf zijn en hoef ik niet te vertellen hoe ik mij voel. Ook al ga ik maar een uurtje, ik vind het fantastisch om te doen. Zodra de plank uit het water komt, voel ik mij vrij. Soms vragen mensen wel ‘ga je nu alweer naar huis?’, maar toch ga ik dan. Ik moet gewoon heel goed op mijn energie letten, tegenwoordig kan ik steeds beter nagenieten dat ik het fijn heb gehad dat ene uur.”
Vrijwilliger bij de depressievereniging
“Ik heb mij heel lang onbegrepen gevoeld. Vanaf mijn elfde voelde ik mij steeds onzekerder en twijfelde ik aan mijn eigen kunnen. Ik probeerde mij te meten aan maten waar ik mij helemaal niet meer aan kon meten. Daardoor ben ik heel erg aan mijzelf gaan sleutelen, om zo te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Het duurt een hele tijd voordat je zelf kan accepteren dat je in periodes minder kan. Ik voelde mij een leeg persoon vanbinnen. Gevoelsmatig heb ik mijn verhaal nooit helemaal kunnen delen. Liet ik mij onbewust door gevoelens van verdriet/onmacht en eenzaamheid tegenhouden, als de ander mijn beschreven gevoelens niet helemaal kon volgen of hierdoor geraakt werd. Bij de Depressievereniging vind ik de (h)erkenning wel. Daar kan ik gewoon zeggen ‘Ik voel mij niet oké vandaag’, zonder dat er dan direct anders naar mij gekeken wordt.”
Samen weet je meer dan alleen
Iris is gespreksbegeleider bij de Depressievereniging, maar doet soms ook mee als deelnemer als ze dit nodig heeft. “Het is een groep waar open over alles gesproken wordt. Het is belangrijk dat iedereen zich veilig voelt. We beginnen meestal met een rondje hoe het met iedereen gaat. Zijn er afgelopen twee weken dingen gebeurd die je wilt delen of speelt er iets waarmee je zit? Vanuit daar gaan we soms verder op een thema wat naar voren komt. Er ontstaan serieuze gesprekken, tegelijkertijd wordt er ook bijna elke bijeenkomst door iedereen gelachen. Je deelt zowel negatieve als positieve ervaringen met elkaar. Een gouden regel: ongevraagd advies geven we niet.
Eigen regie en kracht
“Ik ben heel erg dankbaar voor mijn vriend, ouders, broers en goede vrienden waar ik altijd mijn verhaal mag doen. Nu denk ik soms ‘had ik op mijn 11e maar stellig durven zijn, durven vertrouwen op mijn ervaren waarheid, dan had mijn leven er zoveel anders uitgezien. Tegelijkertijd ben ik blij met mijn kennis van nu. Ik heb keer op keer mogen ervaren dat je echt zelf je eigen regie moet pakken en alleen zo in je kracht komt en blijft staan. Dat je hierbij rekening mag houden met zowel de limieten van een ander als van jezelf.
Durf jezelf in de spiegel aan te blijven kijken en dan te vragen: wie ben ik? Wat wil en kan ik met deze kennis doen vandaag? Niets is een lastig en realistisch antwoord soms, durf hier met iemand over te praten als je vast blijft zitten in dit gevoel en als het gesprek niet helpend voor je werkt.”
Rust Roest
“Van deze belemmerende oude overtuiging ben ik teruggekomen. “Me-time” is heel belangrijk voor mij geworden. Er zijn dagen dat het waait en ik bewust thuisblijf omdat ik voel dat wingfoilen vandaag te veel is. Tegelijkertijd geloof ik nog steeds dat enkel door dingen uit te proberen, een echte kans te geven, je kunt leren wat bij je past. Mijn zoektocht gaat verder en dat ik er nog niet ben of verder ben op mijn 33ste , ook hier probeer ik met een mildere blik naar te kijken en tegen mezelf te blijven herhalen dit is oké.”
TW: Dit interview bevat onderwerpen zoals zelfbeschadiging, suïcidale gedachten, depressie.
Lees dit alleen als je je hier emotioneel klaar voor voelt. Dat kan heftig zijn. Hulp nodig? Kijk op 113.nl.
Achraf is 16 en worstelt al jaren met mentale problemen, vooral met een depressie. “Het is de laatste jaren iets verminderd,” vertelt hij, “maar ik merk er nog steeds veel van.”
Alleen met mijn gedachten
Achraf is 16 en worstelt al jaren met mentale problemen, vooral met een depressie. “Het is de laatste jaren iets verminderd,” vertelt hij, “maar ik merk er nog steeds veel van.”
In de zwaarste periode sneed hij zichzelf regelmatig. Hij praatte er met niemand over. “Ik voelde me heel alleen, omdat ik dacht dat ik de enige was die hiermee te maken had.” Hij had lange tijd suïcidale gedachten en deed ook meerdere pogingen. Thuis waren er vaak ruzies, waardoor hij zich nog verder terugtrok. “Daardoor werd mijn depressie alleen maar erger.”
“Ik wilde hen geen pijn doen met mijn depressie.”
Hoewel vrienden hem probeerden te steunen, voelde hij zich alsnog alleen. Toen zijn ouders erbij betrokken werden, sloot hij zich nog meer af. “Ik wilde hen geen pijn doen met mijn depressie. Ik merkte dat het ook voor hen zwaar was.” Het duurde jaren voordat hij er echt over kon praten en pas toen begon het langzaam beter te gaan.
Het zwaarst vond hij het gevoel dat mensen hem niet begrepen. “Ik wilde gewoon met rust gelaten worden, maar dat leek niemand te snappen.” Ouders, vrienden en docenten vroegen het goedbedoeld, maar voor hem voelde het benauwend.
Hij wist dat hij op school hulp kon krijgen, maar maakte daar geen gebruik van. “Ik wist dat het tegen mijn ouders verteld zou worden. Dat wilde ik echt niet.” Die angst zorgde ervoor dat hij helemaal geen hulp zocht.
’s Avonds, na een slechte dag, zocht hij online naar groepen met jongeren die hetzelfde meemaakten. “Vooral als ik mezelf pijn had gedaan of dat van plan was om te gaan doen.” Hij hoopte zich minder alleen te voelen en misschien met iemand te kunnen praten.
“Ik kon nog wel lachen, dus mensen dachten dat het niet zo erg was.”
Achteraf denkt hij dat de signalen duidelijk waren. “Ik kon nog wel lachen, dus mensen dachten dat het niet zo erg was.” Maar vanbinnen speelde er veel meer. Toen zijn vrienden na twee jaar docenten inschakelden, voelde dat niet als hulp. Zijn ouders werden gebeld en hij moest verplicht naar een therapeut waar hij niets zei. “Dat maakte me alleen maar meer afgesloten. ”Wat hij vooral wil dat mensen begrijpen: informatie delen zonder toestemming kan averechts werken. “Ik voelde me niet geholpen. Ik voelde me verraden.”
In die jaren leerde Achraf iets belangrijks over zichzelf. “Ik denk dat ik heb geleerd dat ik overal wel overheen kom.” Soms voelt het extreem zwaar en ziet hij het leven niet meer zitten, maar tot nu toe kwam er altijd weer een moment dat het iets lichter werd.
Kleine momenten maakten verschil. Afspreken met vrienden of iets doen met familie liet hem zien dat hij niet alleen was. “Dan geloofde ik weer even dat er mensen zijn die om mij geven.”
Wat hij nodig had? Iemand die echt begreep wat hij voelde. “Iemand die hetzelfde had meegemaakt en niet meteen dacht dat ik me aanstelde.”
“Hoe moeilijk het ook is, praat erover.”
Wat hij tegen andere jongeren wil zeggen is duidelijk: “Hoe moeilijk het ook is, praat erover.” Dat hoeft niet met iemand die je kent. Het kan ook anoniem. “Maar praat er alsjeblieft over. Mensen zijn begripvoller dan je denkt en er zijn genoeg mensen die je willen helpen.”
Volgens Achraf wordt er vaak gezegd dat jongeren overdrijven. “Omdat we nog ‘te jong’ zouden zijn voor echte problemen.” Maar mentale klachten zijn niet minder echt omdat je jong bent. Wat voor anderen klein lijkt, kan voor een jongere enorm voelen.
En misschien is dat wel het belangrijkste om te onthouden:
Ook als je nog kunt lachen, kan het vanbinnen donker zijn. En juist dan mag je om hulp vragen.
TW: Dit interview bevat onderwerpen zoals zelfbeschadiging, suïcidale gedachten, depressie.
Lees dit alleen als je je hier emotioneel klaar voor voelt. Dat kan heftig zijn. Hulp nodig? Kijk op 113.nl.
Ayana is 24 en worstelt al jaren met mentale problemen, vooral met een depressie. “Het is de laatste jaren iets verminderd,” vertelt ze, “maar ik merk er nog steeds veel van.”In de zwaarste periode sneed ze zichzelf regelmatig. Ze praatte er met niemand over. “Ik voelde me heel alleen, omdat ik dacht dat ik de enige was die hiermee te maken had.”
Ayana is 24 als ze terugkijkt op de periode die haar leven voorgoed veranderde. Ze was veertien toen haar moeder plotseling ernstig ziek werd. “Mijn moeder was altijd hard aan het werk. Als ik naar school ging, was zij al weg. Dus toen haar fiets er ’s ochtends nog stond, wist ik meteen dat er iets niet klopte.”
Wat begon met onderzoeken en onduidelijkheid, eindigde in een boodschap die haar wereld deed instorten: haar moeder had een levensbedreigende auto-immuunziekte. Ayana moest zich voorbereiden op het feit dat haar moeder binnen korte tijd zou kunnen overlijden. “Dat werd gewoon even tegen ons gezegd. Maar ik was veertien. Ik kon dat helemaal niet dragen.”
“Ik spijbelde van school om alles draaiende te houden. Ondertussen was ik zelf ook depressief.”
Vanaf dat moment werd ze mantelzorger. Ze regelde medicatie, hielp haar moeder met wassen en aankleden, deed het huishouden, zorgde voor de huisdieren en nam een bijbaan om de financiën rond te krijgen. “Ik spijbelde van school om alles draaiende te houden. Ondertussen was ik zelf ook depressief.”
De verantwoordelijkheid drukte zwaar. Ayana maakte zich constant zorgen: over geld, over haar moeder, over de toekomst. “Ik was bang dat mijn moeder zou overlijden. Dat ik het huis moest leegruimen. Dat ik nergens meer terechtkon.”
Hulp zoeken bleek ingewikkeld. Ze klopte aan bij huisarts en gemeente, maar concrete ondersteuning bleef uit. Pas op haar zeventiende kwam er één uur huishoudelijke hulp per week. “Dat uur ging op aan mijn therapie. Voor de rest deed ik alles zelf. Wondverzorging, wassen, steunkousen aantrekken. Dingen die eigenlijk niet bij een kind horen.”
Toen haar moeder door een experimentele behandeling opknapte en haar moederrol weer wilde oppakken, ontstonden er spanningen. “Ik kon dat niet meer accepteren. Ik had jarenlang alles gedaan. Ik wist niet meer hoe ik ‘gewoon dochter’ moest zijn.” De angst bleef. Zelfs ’s nachts controleerde ze of haar moeder nog ademde.
“Je denkt dat het overal zo gaat. Pas toen klasgenoten vertelden over hoe fijn het thuis was, begon ik te voelen: er klopt iets niet.”
De mantelzorg stond niet op zichzelf. Ayana groeide op in een onveilige thuissituatie met psychische mishandeling en verwaarlozing. Lange tijd besefte ze niet dat het niet normaal was. “Je denkt dat het overal zo gaat. Pas toen klasgenoten vertelden over hoe fijn het thuis was, begon ik te voelen: er klopt iets niet.”
Wanneer ze probeerde te praten, werd ze niet altijd geloofd. Soms werd ze gezien als ‘het probleem’. Dat maakte haar stiller. “Je leert om te zwijgen. Om je aan te passen. Om te denken dat het aan jou ligt.”
In haar tienerjaren zakte ze steeds dieper weg in depressie en suïcidaliteit. Een jongerenwerker merkte op dat het niet goed ging. Toch veranderde er thuis weinig. “Mijn leven draaide om overleven. Mijn eigen herstel kwam niet aan bod, want ik was bang om alles kwijt te raken.”
Pas na een suïcidepoging en een periode van beschermd wonen kwam er ruimte om aan zichzelf te werken. “Dat voelde alsof ik mijn moeder in de steek liet. Maar eigenlijk redde ik mijn eigen leven.”
In therapie leerde Ayana kijken naar wat er onder haar klachten lag: trauma, angst, verantwoordelijkheid die nooit van haar had mogen zijn. Ze ontdekte hoe weinig ze eigenlijk wist over zichzelf. “Toen het eindelijk iets beter ging, voelde het als een leeg canvas. Wie ben ik zonder al die zorgen?”
“Herstel is niet mooi en niet recht. Het is rommelig. Soms zit je er middenin zonder dat je het doorhebt.”
Ze begon voorzichtig te ontdekken wat bij haar paste. Studeren. Werken. Grenzen leren voelen. Fouten mogen maken. “Herstel is niet mooi en niet recht. Het is rommelig. Soms zit je er middenin zonder dat je het doorhebt.”
Schrijven en schilderen hielpen haar wanneer woorden tekortschoten. Ook plekken waar ze ‘gewoon mocht zijn’, zoals een jongerencentrum, waren van onschatbare waarde. “Niet alles hoeft altijd over problemen te gaan. Soms is samen tafelvoetballen al genoeg.”
Tegenwoordig heeft Ayana een eigen bedrijf waarin ze trainingen en lezingen geeft. Haar ervaringen vormen niet langer haar identiteit, maar geven wel richting aan wat ze doet.
“Ik ben niet meer dat depressieve meisje. Dat is een deel van mijn verhaal, maar niet wie ik ben.”
Ayana denkt dat praten essentieel is, maar ook ingewikkeld. “Als het thuis onveilig is, kan hulp vragen spannend of zelfs risicovol voelen. Zoek iemand die je vertrouwt. Een docent, een trainer, een jongerenwerker. Iemand die met je meedenkt en zorgvuldig handelt.”
Ze benadrukt dat herstel mogelijk is. “Ook als het leeg voelt. Ook als je denkt dat het nooit anders wordt. Soms zit je al in herstel zonder dat je het ziet.”
En misschien wel het belangrijkste: Je bent meer dan wat je hebt meegemaakt. Wat er ook is gebeurd, dat hoeft niet de rest van je leven te bepalen.
TW: Dit interview bevat onderwerpen zoals zelfbeschadiging, suïcidale gedachten, depressie.
Lees dit alleen als je je hier emotioneel klaar voor voelt. Dat kan heftig zijn. Hulp nodig? Kijk op 113.nl.
Eva is 20 en worstelt al jaren met mentale problemen, vooral met een depressie. “Het is de laatste jaren iets verminderd,” vertelt ze, “maar ik merk er nog steeds veel van.”In de zwaarste periode sneed ze zichzelf regelmatig. Ze praatte er met niemand over. “Ik voelde me heel alleen, omdat ik dacht dat ik de enige was die hiermee te maken had.”
Eva (20): “Hulp vragen voelt eng, maar het kan je leven echt lichter maken”
Eva is 20 jaar en vertelt haar verhaal in de hoop dat anderen zich erin herkennen en misschien net iets eerder durven te praten. Hulp vragen is moeilijk, weet ze nu. Maar zwijgen kan soms nog zwaarder zijn.
Toen Eva 11 jaar was, kreeg ze anorexia. Wat begon als controle over eten, groeide langzaam uit tot een allesoverheersende manier van leven. Haar dagen draaiden steeds meer om regels, angst en het verbergen van wat er echt speelde. Ze kwam in aanraking met hulpverlening, maar herstel lukte toen nog niet. “Je kunt niet half herstellen, niemand kan het je opleggen.” zegt Eva nu. “Maar dat besef heb je pas als je er zelf klaar voor bent. Je moet het echt zelf willen, alleen dan accepteer je hulp.”
Wat Eva ook aangeeft is dat de hulpverlening en haar omgeving alleen maar de nadruk leggen op dat het slecht ging. Er was geen ruimte of vraag naar dingen die wel goed gingen of ruimte voor hobby’s. Als meer aandacht naar het positieve gaat dan haal je ook even de aandacht van anorexia af. Want daar ben je zelf toch al dag en nacht mee bezig.
Eva ging op zoek naar meiden die ook eetstoornissen hadden. Ze kwam terecht bij online groepen waar ze in gesprek ging met andere meiden. Ze zocht herkenning, begrip en een plek waar ze zich gezien voelde. In eerste instantie leek ze die daar te vinden. Maar al snel merkte ze dat deze groepen haar eetstoornis juist versterkten. Het ongezonde gedrag werd genormaliseerd en aangemoedigd, waardoor afstand nemen steeds moeilijker werd.
“Mannen die zich voordeden als coach of mentor.”
Wat Eva toen niet kon overzien, is dat zich in die groepen ook volwassenen bevonden met verkeerde bedoelingen. Mannen die zich voordeden als coach of mentor, die deden alsof ze haar wilden helpen en begeleiden. Ze speelden bewust in op haar kwetsbaarheid, gaven ‘advies’ en bouwden langzaam vertrouwen op. “Ik was jong, ziek en zocht houvast,” vertelt Eva. “Pas veel later snapte ik dat dit niet ging om helpen, maar om controle en manipulatie.”
Tegelijkertijd begon Eva steeds meer te liegen. Over haar eten, over hoe het echt met haar ging, over het online contact. Dat liegen was geen bewuste keuze meer, maar werd een automatisme. “Ik was al zo lang dingen aan het verbergen, dat eerlijk zijn bijna niet meer lukte,” zegt ze. “Liegen voelde veiliger dan de waarheid vertellen.” De eetstoornis vroeg om geheimen, en die geheimen werden een gewoonte.
Dat maakte hulp vragen steeds lastiger. Het is heel moeilijk om iemand te helpen die enorm zijn best doet om het te verbergen. “Soms zei ik wel eens dat het niet goed ging, maar dan kreeg ik een antwoord terug waar ik niets aan had. Mensen zeiden dan, je hebt gisteren toch een boterham gegeten? Maar het gaat niet om gisteren, het gaat om vandaag, om hoe ik me nu voel en wat ik nu nodig heb.”
“De gedachtes van vandaag, zijn niet die van gisteren.”
Uiteindelijk durfde Eva voorzichtig iets te delen met een vriendin. Die luisterde zonder te oordelen of te duwen. Dat moment betekende niet dat alles ineens beter werd, maar het was wel een eerste stap naar open staan voor hulp. “Je verhaal vertellen zonder dat de ander een oordeel heeft is heel belangrijk,” zegt ze.
Op haar achttiende ging Eva naar een kliniek. Hier werd ze goed geholpen. Het ging inmiddels al veel verder dan alleen hulp voor anorexia, door alle ervaringen waren er ook depressies en trauma’s en problemen met automotulatie bij gekomen die verwerkt moesten worden.
Wat haar helpt, is het besef dat hulp vragen niet één vast pad kent. Het kan beginnen met een appje, een anoniem gesprek of één persoon die weet wat er speelt. “Voor veel jongeren is anoniem hulp zoeken een veilige eerste stap,” zegt Eva. “Zeker omdat je bang bent voor een oordeel van de ander.”
“Je liegt omdat je niet meer weet hoe je veilig eerlijk kunt zijn.”
Eva hoopt dat volwassenen en professionals beter begrijpen hoe complex dit soort situaties zijn. Dat liegen geen onwil is, maar vaak een signaal van hoe vast iemand zit. “Je liegt niet omdat je niet geholpen wilt worden,” zegt ze. “Je liegt omdat je niet meer weet hoe je veilig eerlijk kunt zijn.” Je bang bent om het enige kwijt te raken wat je je goed laat voelen en afleid van trauma’s en negatieve gedachten. Het voelt alsof hulpverlening een stukje van jou wil afpakken.
Aan jongeren die nu worstelen, wil Eva dit meegeven:
“Je hoeft dit niet alleen te doen. Ook al voelt praten eng of onmogelijk, er is altijd een manier die bij jou past. Eén iemand die weet wat er speelt, kan al genoeg zijn om het verschil te maken.”
Hulp nodig? Je hoeft het niet alleen te doen
Misschien herken je jezelf in (delen van) Eva’s verhaal. Of merk je dat het iets bij je losmaakt. Wat het ook is: je hoeft er niet alleen mee rond te blijven lopen. Hulp vragen mag. Ook voor jou.
TW: Dit verhaal gaat over depressie en zelfbeschadiging. Sommige onderdelen kunnen confronterend zijn. Lees alleen verder als dat goed voelt. Hulp nodig? Kijk op 113.nl
Fay is 18 jaar en kijkt terug op een periode waarin ze na veel moeilijke gebeurtenissen in haar leven in een diepe depressie terechtkwam. Het werd een periode waarin bijna alles zwaar voelde en waarin ze steeds verder van zichzelf verwijderd raakte.
“Tijdens die periode voelde ik me eigenlijk bijna de hele tijd somber en leeg. Het was alsof er een zware deken over alles heen lag.” Dingen waar ze normaal plezier uit haalde zoals haar make-up doen of iets simpels zoals een film kijken, gaven haar steeds minder energie. Ook gewone dagelijkse dingen werden steeds moeilijker. Zichzelf verzorgen, klusjes in het huishouden en het naar werk gaan werden steeds grotere uitdagingen. Ze voelde zich vaak verdrietig, hopeloos en overweldigd. “Ik had het gevoel dat ik vastzat en niet wist hoe het beter kon worden.” Ook trok ze zich steeds meer terug en had ze soms het gevoel dat ze anderen tot last was.
“Ik wilde vooral dat mensen zagen dat ik aan het vechten was”
Een van de moeilijkste dingen voor Fay was dat ze zich niet altijd begrepen voelde. Ze merkte dat mensen soms dachten te weten wat ze voelde of welke keuzes ze moest maken, terwijl ze zelf nog zoekende was. “Mijn ouders vertrouwden niet altijd op mijn eigen keuzes en dat botste soms.” Voor Fay ging steun niet over iemand die haar problemen oploste. Ze had vooral behoefte aan erkenning en begrip. “Ik had geen gebroken been of gebroken arm. Zodra je niet fysiek ziet dat er iets is, nemen mensen je soms minder serieus. Maar van binnen was ik enorm aan het worstelen.”
“De eerste stap zetten is vaak het moeilijkste”
Fay was al in behandeling bij een zorginstelling. Vanuit daar kon snel extra hulp worden ingezet, wat haar hielp. Toch begrijpt ze waarom veel jongeren moeite hebben met hulp vragen. “Veel jongeren zijn bang om niet serieus genomen te worden. Ook weten ze niet altijd waar ze terechtkunnen of lopen ze tegen lange wachttijden aan.” Zelf zocht Fay ook naar informatie over wat ze voelde. Nadat haar depressie werd vastgesteld, wilde ze vooral begrijpen wat er met haar gebeurde. “Hoelang duurt het voordat ik me beter voel? Wanneer wordt het weer normaal? Dat soort vragen had ik.”
“Soms zijn het juist de kleine dingen die het verschil maken”
Tijdens haar moeilijkste periode was de steun van haar vriend heel belangrijk. “Hij haalde me vaak echt uit bed, zorgde dat ik mijn tanden poetste en waste mijn haren als het zelf te zwaar was.” Voor Fay waren dat geen kleine dingen. Juist op momenten waarop alles te veel voelde, hielpen die gebaren haar om weer een stapje vooruit te zetten.
“Ik leerde dat praten beter helpt dan alles binnenhouden”
Een belangrijke verandering voor Fay was dat ze leerde praten over wat er in haar omging. “Eerst deed ik mezelf altijd pijn. Later heb ik dat kunnen omzetten in praten met mijn dierbaren.” Door woorden te geven aan haar gevoelens ontdekte ze beter waarom bepaalde dingen zo zwaar voelden. Ze hoefde niet alles alleen te dragen.
“Herstellen gaat niet in een rechte lijn”
Fay weet inmiddels dat herstel niet betekent dat alles meteen goed gaat. “De ene dag voel je je beter, de andere dag nog slechter. Die dagen heb je.” Ze probeert dicht bij zichzelf te blijven en te accepteren dat niet iedere dag hetzelfde hoeft te zijn.
Wat Fay wil meegeven aan andere jongeren
“Je staat er niet alleen voor. Er is hoop, ook als je je bed niet uitkomt. Soms is dat kleine beetje hoop al genoeg om weer een stap te zetten. Kleine stapjes zijn uiteindelijk het grote werk.” Volgens Fay begrijpen sommige mensen nog onvoldoende hoeveel jongeren kunnen meemaken. “Veel mensen denken dat jongeren nog geen levenservaring hebben of geen pijn kunnen hebben. Maar als we elkaar serieuzer nemen en beter proberen te begrijpen, komen we allemaal verder.”
Hulp nodig? Je hoeft het niet alleen te doen
Misschien herken je jezelf in (delen van) Fay’s verhaal. Of merk je dat het iets bij je losmaakt. Wat het ook is: je hoeft er niet alleen mee rond te blijven lopen. Hulp vragen mag.
Ontdek hoe jij hulp kunt vragen op hulpvragenmag.nl
TW: Dit interview bevat onderwerpen zoals suïcidale gedachten, misbruik en depressie.
Lees dit alleen als je je hier emotioneel klaar voor voelt. Dat kan heftig zijn. Hulp nodig? Kijk op 113.nl. of op Centrum Seksueel Geweld
Katja is 27 en blikt terug op een periode waarin geldzorgen, mentale klachten en onveiligheid door elkaar liepen. Door haar vorige relatie kwam ze in financiële problemen terecht en leefde ze maanden zonder geld. “Ik heb het uiteindelijk moeten vertellen aan mensen om me heen,” zegt ze. “Dat was echt moeilijk.” Sommige mensen reageerden boos, maar hielpen haar daarna wel praktisch, bijvoorbeeld met eten en boodschappen.
“Maandenlang had ik letterlijk niks”
Katja vroeg nooit om geld, dat vond ze te spannend. Na een paar maanden kreeg ze haar financiële situatie weer op orde en voorkwam ze schulden. Maar mentaal bleef het zwaar. “Het voelde vaak alsof ik er alleen voor stond.” Naast geldzorgen speelt er ook trauma en suïcidaliteit. Ook voelt ze zich nog steeds onveilig door een eerdere verkrachting, waarbij de dader binnenkort vrijkomt. “Dat gevoel van onveiligheid blijft gewoon.”
“Ik vond het moeilijk om toe te geven dat het niet goed ging.”
Voor Katja was vooral het erkennen dat ze hulp nodig had een grote stap. “Ik had vaak het gevoel dat het niet erg genoeg was, of dat ik het zelf moest kunnen oplossen.” In die periode ging het meerdere keren mis en deed ze meerdere zelfmoordpogingen. Dat maakte gevoelens van falen en uitzichtloosheid sterker.
Uiteindelijk kreeg ze hulp via hulpverlening en buurtteams, inclusief opname voor haar veiligheid en medicatie. Online zocht ze vooral praktische informatie over geldzaken en op moeilijke momenten contact met 113. “Dan hoopte ik gewoon even rust te voelen.”
“Ik dacht dat ik alles alleen moest doen.”
Hoewel er mensen om haar heen waren, vond ze het lastig om echt open te zijn. Schaamte en schuldgevoel hielden haar tegen. “Pas toen mensen het zelf ontdekten, ging er iets veranderen.” Wat niet hielp, was verwijt. “Boos worden over mijn geldsituatie maakte het alleen maar zwaarder.” Wat wél hielp: iemand die zei dat ze het niet alleen hoefde te doen.
“Ik heb meer veerkracht dan ik dacht.”
Katja ziet nu dat ze sterker is dan ze toen voelde. Ze leerde hulp accepteren, ook als dat moeilijk was. Signalen waren er wel, zoals zich terugtrekken en niet naar buiten gaan, maar die werden niet altijd gezien.
Wat ze andere jongeren wil meegeven: “Wacht niet tot het niet meer gaat. Je hoeft het niet perfect uit te leggen om hulp te mogen krijgen.” Over mentale gezondheid en geldzorgen zegt ze: “Mensen denken vaak dat je het zelf veroorzaakt hebt. Maar soms zit je gewoon vast.”
TW: Dit interview bevat onderwerpen zoals eetstoornissen en depressie.
Sommige stukken kunnen confronterend zijn. Lees met zorg voor jezelf. Hulp nodig? Kijk op 113.nl.
Lien is 25 en groeide op in een gezin waar emoties ingewikkeld waren. Haar vader was emotioneel afwezig, haar moeder juist erg aanwezig. Daardoor leerde ze niet hoe ze haar eigen gevoelens kon reguleren of begrijpen.
“Ik heb thuis nooit geleerd hoe ik mijn emoties een plek moest geven.” Haar depressieve klachten begonnen al rond haar achtste of negende. In haar tienerjaren ging ze daar op manieren mee om die haar verder van zichzelf verwijderden. Wat begon als somberheid, mondde uiteindelijk uit in anorexia nervosa en later een diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis.
Als kind en tiener voelde ze zich vaak eenzaam en verloren. “Ik wist niet waar al die negatieve emoties vandaan kwamen. Ik voelde me een aansteller.” Dat gevoel zorgde ervoor dat ze zich steeds verder isoleerde en zich daardoor alleen maar slechter ging voelen.
Er was één lichtpuntje: haar kleine zusje. “Als zij bij mij op mijn kamer zat, voelde ik me altijd lichter. Zij was echt opluchting en liefde voor mij.”
“Het voelde veilig, ook al maakte het me kapot.”
Rond haar negentiende was haar eetstoornis op zijn heftigst. Ze lag veel in bed of was obsessief aan het sporten. Ze was ondervoed en uitgeput. Haar ouders zagen haar worstelen, maar grepen niet hard in. “Het voelde alsof het ze niets kon schelen dat ik mezelf uithongerde.”
Die gedachte was pijnlijk en giftig. “Daardoor voelde ik nog meer alsof ik het verdiende.”
Online zocht ze bevestiging. Ze deed quizjes om te kijken of ze zich niet aanstelde en zocht eindeloos naar symptomen. Als ze bepaalde symptomen nog niet had, wilde ze die eerst ervaren voordat ze hulp zou zoeken.
Ze beschrijft haar eetstoornis als een haat-liefdeverhouding. “Ik kon mezelf haten omdat ik niet ‘normaal’ deed. Maar ik was ook bang dat niemand me ooit zo goed zou begrijpen als mijn anorexia dat deed. Het voelde veilig.”
Hulp vragen was ingewikkeld. Schaamte speelde mee, maar ook de lange wachtlijsten. “Als ik zes maanden moest wachten, dacht ik: dan heb ik er tegen die tijd vast geen last meer van. Of dan ben ik er misschien niet meer.”
“Niemand kon mij uit die put halen behalve ikzelf.”
Wat haar uiteindelijk echt hielp, was een harde confrontatie in therapie. Ze werd gewezen op haar eigen verantwoordelijkheid. Dat ze, zonder het zo te zien in een slachtofferrol zat.
“Ik schaamde me enorm. Maar het was ook het moment waarop ik begon te zien dat niemand mij kon redden behalve ikzelf.”
Een zin van een mentor zal ze nooit vergeten: “Ik ben zo trots op jou. Je hebt gevochten. Je hebt jezelf gered.”
Dat iemand haar volledig had gezien, ook haar donkerste kanten en toch trots was, betekende alles.
In diezelfde periode ontdekte ze iets anders over zichzelf: hoe bang ze eigenlijk was om te falen. “Ik heb geleerd dat ik doodsbang ben om te falen, zelfs in therapie. Ik wilde laten zien dat ik een functionerend en slim persoon was. Terwijl ik dat op dat moment helemaal niet was.” Ze was bang om haar emoties verkeerd uit te spreken. Bang om therapie ‘verkeerd’ te doen. Bang om tijd en geld te verspillen. Bang om zichzelf teleur te stellen. “Ik was echt voor bizar veel dingen bang.”
Pas drie jaar geleden ontdekte ze hoe weinig ruimte er voor emoties was geweest in haar leven. Tot haar 22e wist ze niet hoe woede voelde. “Ik was altijd leeg en moe geweest. Het is best eng om voor het eerst echt boos te worden als je volwassen bent.”
Wat haar helpt, is geduld. Dat vond ze bij haar partner, die naast haar komt zitten en vraagt wat ze nodig heeft. En soms helpt iets kleins, zoals een foto van haar jongere zelf. “Als ik wil terugvallen, probeer ik haar te geven wat ze nooit heeft gekregen.”
Wat Lien wil meegeven:
“Het gaat tijd kosten. Ongelofelijk veel tijd.” Patronen die je jarenlang hebt opgebouwd, breek je niet in een paar weken af.
Over mentale klachten bij jongeren zegt ze: “Vroeger droeg niemand een bril. Niet omdat mensen geen slecht zicht hadden, maar omdat er nog geen hulpmiddel was. Nu heeft bijna iedereen er één. Zo zie ik mentale klachten ook. Ze waren er altijd al, we hebben nu alleen meer woorden en kennis.”
Dat iets minder zichtbaar is, betekent niet dat het minder echt is. Alleen omdat je het verband niet ziet, betekent niet dat het er niet is.
Lotte is 18 jaar. Jarenlang kampte ze met mentale problemen die langzaam steeds zwaarder werden. Toen haar ouders rond haar achtste gingen scheiden, veranderde er veel. Haar vader werkte veel en haar moeder was vaak weg. Samen met haar broer zat ze regelmatig alleen thuis. “Het voelde alsof ik er niet toe deed.”
Het gevoel er niet toe te doen
Lotte begon haar gevoelens op te kroppen. Van binnen was ze boos, maar ze liet niemand dichtbij komen. Op de middelbare school voelde ze zich steeds eenzamer. Ze werd gepest en werd bang om naar school te gaan. Uiteindelijk begon ze steeds vaker te spijbelen omdat ze zich daar niet veilig voelde.
Toen ze de moed verzamelde om tegen haar mentor te zeggen dat iemand gemeen tegen haar deed, kreeg ze te horen dat dat niet werd geloofd. “Dat bevestigde voor mij weer dat ik er niet toe deed.” Haar vertrouwen kreeg opnieuw een klap.
De jaren daarna ging het bergafwaarts. Lotte had meerdere psychologen, maar werd steeds doorgestuurd. Dat gaf haar het gevoel dat niemand haar echt kon helpen. Er volgde zelfs een periode in een crisisopvang.
Leegte, boosheid en afstand
In die periode voelde Lotte zich vooral leeg. Blijdschap voelde ze nauwelijks meer. Ze stopte met haar hobby’s omdat het niet meer lukte en haar dat alleen maar frustreerde. Muziek was één van de weinige dingen die haar nog een beetje kracht gaf. Het gaf hoop dat het ooit beter kon worden.
Hulp wilde ze toen eigenlijk niet. Ze weigerde te praten of loog over hoe het ging. Bij een psycholoog sloeg ze dicht en werd ze boos. Online zocht ze herkenning via TikTok. Video’s van anderen die zich hetzelfde voelden gaven even het gevoel dat ze niet alleen was. Maar ze zag ook verhalen van mensen die het “erger” hadden, waardoor ze dacht dat ze zich aanstelde.
“Ik bleef in dat algoritme hangen, terwijl het me eigenlijk niet hielp.”
Thuis en op school waren er signalen genoeg. Ze zonderde zich af, zat vooral op haar kamer en was vaak boos. Ze stopte met de hobby’s waar ze eerst blij van werd. Haar ouders zagen wel dat het niet goed ging, maar Lotte voelde niet dat ze écht werd geholpen. Ze denkt dat het misschien had geholpen als er thuis meer over gevoelens werd gepraat. Tegelijkertijd weet ze niet of ze daar toen voor open had gestaan. “Als iemand vroeg hoe het ging, werd ik alleen maar geïrriteerd. Maar eigenlijk wilde ik het wél delen.”
Leren dat hulp mag
Wat haar uiteindelijk het meest hielp, was dat mensen zonder oordeel luisterden. Bij een jeugdkliniek voelde ze zich voor het eerst serieus genomen. Ze merkte dat ze niet ‘raar’ was, maar iemand die hulp nodig had en dat dat mocht. Medewerkers die zelf vergelijkbare dingen hadden meegemaakt, gaven haar hoop.
“Al zit je diep in de put, er is altijd een uitweg.”
Lotte leerde dat emoties tonen geen zwakte is. “Ik dacht dat ik sterk moest zijn door alles op te kroppen.” Nu weet ze dat het juist krachtig is om gevoelens te erkennen en te uiten, ook als dat moeilijk is.
Mensen zagen vaak een stil meisje dat weinig zei. Maar vanbinnen speelde er veel meer. “Stilte betekent niet dat er niks aan de hand is.” Praten lukte gewoon niet; het voelde te zwaar om uit te leggen wat er in haar omging. Zelfs nu vindt ze het soms lastig om nieuwe vriendschappen aan te gaan, uit angst om gekwetst te worden.
Er waren ook kleine momenten van hoop. Tijdens de intake bij de jeugdkliniek vertelde een casemanager over zijn eigen leven. Dat gaf haar vertrouwen dat ook zij kon groeien. En kleine dingen, zoals naar concerten gaan, gaven haar even het gevoel van vrijheid.
Nu kijkt ze anders naar zichzelf. Ze ziet hoeveel ze is gegroeid. “Ook al wil ik soms nog opgeven, ik ben sterker geworden dan ik ooit had gedacht.” Kleine stappen vooruit betekenen voor haar alles.
Wat ze andere jongeren wil meegeven: het is oké om hulp te vragen. Het is niet zwak, het vraagt juist moed. Zoek kleine dingen die je even goed laten voelen. En onthoud dat je gevoelens serieus zijn, ook als anderen dat niet altijd begrijpen.
“Je hoeft het niet perfect te doen. Het is al genoeg dat je het probeert.”
TW: Dit verhaal gaat over depressie en zelfbeschadiging. Sommige onderdelen kunnen confronterend zijn. Lees alleen verder als dat goed voelt. Hulp nodig? Kijk op 113.nl
Maud is 23 jaar en kijkt terug op de drie jaar waarin ze de opleiding tot docent aardrijkskunde volgde. Een periode waarin ze steeds meer merkte dat de opleiding veel van haar vroeg. Tijdens haar stages stond ze regelmatig voor groepen. Juist dat zorgde voor veel spanning. “Ik kreeg bijna iedere week paniekaanvallen door de opleiding.” Ze probeerde door te zetten, omdat ze dacht dat ze uiteindelijk wel zou wennen aan het lesgeven en de praktijk.
Later ontdekte Maud waarom deze situaties zoveel van haar vroegen. Drie maanden geleden kreeg ze de diagnose autisme. In combinatie met de werkzaamheden binnen de opleiding bleek het geen goede match te zijn. Uiteindelijk besloot ze een andere richting te kiezen: applied science. Daar heeft ze inmiddels een plek gevonden waar haar kwaliteiten beter tot hun recht komen.
“Ik stond vaak op de automatische piloot.”
Tijdens haar opleiding voelde Maud zich een groot deel van de tijd alsof ze op de automatische piloot leefde. “Ik was 90% van de tijd in mijn hoofd bezig.” De momenten waarop ze wel kon genieten, waren vooral de kleine momenten met vrienden, bijvoorbeeld wanneer ze met vrienden was en gewoon kon lachen of genieten van het moment.
De zwaarste momenten waren tijdens stages wanneer ze voor een groep stond die ze niet goed onder controle kreeg. “Ik was intens onzeker en had niet het gevoel dat ik de taak goed kon uitvoeren.” Ze voelde dat ze stevig in haar schoenen moest staan, maar had het idee dat ze dat op dat moment niet kon. Naast de druk van de opleiding speelde ook mee dat ze zichzelf steeds meer als een obstakel begon te zien. Ze wist dat dingen anders voelden voor haar, maar begreep nog niet precies waarom.
“Ik had vooral behoefte aan iemand die echt luisterde.”
Tijdens deze periode stond Maud op een wachtlijst voor de GGZ om therapie te krijgen en mogelijk meer duidelijkheid te krijgen over haar klachten. Die wachttijd maakte het moeilijk. Ondertussen sprak ze met haar toenmalige partner en studentcoach over hoe het ging. Toch voelde het soms alsof gesprekken weinig veranderden. Ze kreeg vooral het gevoel dat ze moest volhouden om haar opleiding af te maken. Wat ze eigenlijk nodig had, was professionele ondersteuning en iemand die echt met haar kon meekijken.
“Het gesprek waarin iemand mij vroeg of ik nog gelukkig was, veranderde alles.”
Achteraf denkt Maud dat haar studentcoach signalen had kunnen zien. “Ik zat daar vaak met tranen in mijn ogen.” Toch was het niet één groot moment, maar vooral een gesprek met haar laatste instituut opleider dat uiteindelijk de doorslag gaf.Die stelde haar een directe vraag: was ze eigenlijk nog gelukkig met wat ze deed? En zag ze zichzelf dit beroep nog jarenlang uitvoeren?
Het antwoord was duidelijk: nee. Na dat gesprek besloot Maud zich uit te schrijven voor de opleiding. Een moeilijke keuze, maar uiteindelijk ook een keuze die ruimte gaf voor iets nieuws.
“Zoek iets waar jouw kwaliteiten kunnen oplichten.”
In de periode daarna ontdekte Maud dat ze professionele hulp nodig had. Een paar maanden later kon ze terecht bij een praktijk en kreeg ze meer inzicht in zichzelf.
Ze ontdekte ook dat niet iedere opleiding of omgeving bij iedereen past. “Het is zo vanzelfsprekend dat je je studie gewoon afrondt, maar dat is niet voor iedereen de realiteit.” Volgens Maud weten mensen vaak niet welke obstakels iemand met zich meedraagt. Zelf heeft ze onder andere dyslexie, autisme en ADHD. Ze legt uit dat een neuro divergent brein anders werkt en dat dingen die voor anderen vanzelfsprekend lijken, soms veel meer energie kunnen kosten.
“Ben je op dit moment gelukkig?”
Aan jongeren die twijfelen over hun opleiding of toekomst wil Maud meegeven om eerlijk naar zichzelf te kijken. “Ben je op dit moment gelukkig? Word je enthousiast van het idee dat je dit beroep de komende jaren gaat uitvoeren? Als het antwoord nee is en je alles hebt geprobeerd wat je zelf kunt doen, stop dan met de opleiding.” Volgens haar betekent stoppen niet dat je hebt gefaald. Het betekent soms dat je op zoek gaat naar een plek waar jouw kwaliteiten beter zichtbaar worden.
Ze vindt het daarnaast belangrijk dat jongeren contact blijven houden met anderen, ook als ze zich terugtrekken. “De jongeren die bijna niets van zich laten horen, zijn vaak juist degenen bij wie het niet goed gaat.” Soms duurt het even voordat iemand zich veilig genoeg voelt om te vertellen wat er speelt. Voor Maud was het uiteindelijk belangrijk om te accepteren dat haar route anders mag zijn dan die van anderen. “Je weet nooit welke obstakels iemand onderweg tegenkomt. Niet iedereen krijgt dezelfde start of loopt dezelfde weg.”
TW: Dit interview bevat onderwerpen zoals suïcidale gedachten, depressie.
Lees dit alleen als je je hier emotioneel klaar voor voelt. Dat kan heftig zijn. Hulp nodig? Kijk op 113.nl.
Nisa is 26 jaar. Als ze terugkijkt op haar tienerjaren, beschrijft ze een periode waarin er veel speelde, maar waarin bijna niemand dat echt zag. Vooral de middelbareschooltijd was voor haar ingrijpend.
Thuis ging het vaak niet goed. Haar moeder had zelf mentale problemen en reageerde haar frustraties regelmatig op Nisa af. “Er werd veel geschreeuwd en ik voelde me vaak genegeerd.” Wat er thuis gebeurde, nam ze onbewust mee naar school. Toch liet ze daar weinig merken.
”Van buiten leek het alsof alles goed ging. Maar van binnen voelde ze zich vaak alleen.
“Ik deed juist alsof ik heel zelfverzekerd was,” vertelt ze. “Ik liet mensen lachen en probeerde altijd sterk over te komen.” Van buiten leek het alsof alles goed ging. Maar van binnen voelde ze zich vaak alleen.
Op haar veertiende kwam dat allemaal tot een dieptepunt. Ze deed een suïcidepoging, iets wat voor haar omgeving volledig onverwacht kwam. “Niemand had het zien aankomen, omdat ik het zo goed verborgen hield.”
Na die poging werd ze kort opgenomen in het ziekenhuis en werd therapie geadviseerd. Toch kwam die hulp er toen niet. Nisa had eerder negatieve ervaringen met hulpinstanties en wilde niet opnieuw in dat traject terechtkomen.
“Ik wilde vooral niet dat er werd ingegrepen,” zegt ze. Ze was bang dat praten over haar situatie gevolgen zou hebben, bijvoorbeeld dat ze uit huis geplaatst zou worden. Daardoor bleef ze alles zoveel mogelijk voor zichzelf houden.
“Ik praatte het goed. Mensen accepteerden dat gewoon.”
De periode daarna voelde vaak eenzaam. “Ik had vriendinnen, maar ik praatte er niet echt over.” Als mensen vroegen hoe het ging, zei ze meestal dat het beter ging. “Ik praatte het goed. Mensen accepteerden dat gewoon.”
Langzaam begon ze zich steeds meer terug te trekken. Ze huilde veel en zocht vaker de afzondering op. Vriendschappen verwaterden en ze voelde zich steeds meer alleen met haar gedachten. Wat het extra moeilijk maakte, was dat op school vooral gekeken werd naar haar prestaties. “De focus lag op mijn cijfers en op wat niet goed ging.” Gesprekken waren er wel, maar volgens haar ging het zelden over wat er écht speelde.
“De focus lag op mijn cijfers en op wat niet goed ging.”
Achteraf denkt Nisa dat sommige mensen misschien wel signalen zagen, maar niet goed wisten wat ze ermee moesten doen. “Mijn situatie was complex. Dat is ook lastig voor een docent.” Wat ze toen vooral had gemist, was ruimte. Niet per se gesprekken die moesten, maar plekken waar ze even kon blijven, kon praten of gewoon kon zijn zonder druk.
“Soms heb je eerst ruimte nodig om te ventileren voordat je weer kunt focussen op school.”
Later ontdekte ze ook hoe waardevol het kan zijn om met andere jongeren te praten. In haar omgeving hadden meerdere meiden moeilijke ervaringen meegemaakt, zoals huiselijk geweld of seksueel misbruik. Daar spraken ze onderling wel over. “Toch zochten we daar geen hulp voor,” zegt ze. Schaamte speelde een rol, maar ook het idee dat er toch niets mee gedaan zou worden. Tegenwoordig denkt ze dat ontmoetingsplekken voor jongeren juist heel belangrijk kunnen zijn. Plekken waar jongeren elkaar kunnen ontmoeten, activiteiten kunnen doen en ervaringen kunnen delen. “Niet meteen in een formele hulpverleningssituatie, maar gewoon samen.”
Na haar tienerjaren bleef Nisa lange tijd in een soort overlevingsstand leven. Ze ging door met haar leven, maar veel van wat ze had meegemaakt bleef onder de oppervlakte. Pas op haar 25e begon ze voor het eerst met therapie. “Het heeft heel lang geduurd voordat ik die stap zette,” vertelt ze. Maar die hulp maakte wel verschil. Ze kreeg meer inzicht in haar eigen emoties en leerde beter omgaan met stress en spanning.
“Ik kan mijn emoties nu beter reguleren. Vroeger raakte ik snel in paniek of werd ik boos. Nu voel ik meer stabiliteit.”
Ze ziet therapie niet als een snelle oplossing, maar wel als een belangrijke stap. “Je hoeft misschien niet volledig te ‘genezen’, maar je kunt wel leren hoe je beter met je leven omgaat.” Als Nisa terugkijkt, heeft ze één belangrijke boodschap voor jongeren die nu in een moeilijke situatie zitten. “Schaam je niet voor wat je hebt meegemaakt.”
Volgens haar begint verandering vaak bij zelfcompassie. Het besef dat je het verdient om een goed leven te hebben en rust te ervaren. “Veel jongeren leren die liefde voor zichzelf niet vanzelf. Soms moet je die echt opnieuw leren.”
Ze benadrukt ook dat het nooit te laat is om hulp te zoeken. Zelfs als iets jaren geleden is gebeurd, kan het nog steeds invloed hebben. “Misschien denk je dat het te laat is of dat het al zo lang geleden is. Maar hulp zoeken kan altijd nog verschil maken.”
En misschien is dat wel het belangrijkste wat ze heeft geleerd: Je hoeft het niet alleen te dragen. En het is nooit te laat om te beginnen met herstellen.
Wendy helpt mensen met een depressie: ‘praat erover!’ is haar devies.
In Limburg zet ze zelfhulpgroepen op voor de Depressie Vereniging. Dat zijn er tot nu toe 4 in totaal. In Roermond, Maastricht, Sittard-Geleen en Heerlen-Hoensbroek.
Een depressie; wat betekent het precies en wat doet het met je?
Een depressie is een aandoening die je stemming en gevoelens raakt. Je zakt weg in somberheid en ervaart uitzichtloosheid. Meestal zijn er verschillende oorzaken aan te wijzen. Een combinatie van factoren en soms ook een stukje erfelijkheid. Wat je hebt meegemaakt en hoe je persoonlijkheid is speelt ook een rol. Perfectionisme komt hierbij wél vaker om de hoek kijken. De een is er gevoeliger voor dan de ander. Ieder mens is immers anders. Daarom is er ook niet één oplossing of recept. Wat dan wel?
‘Als ik mijn narigheid kan gebruiken om anderen te helpen dan is het tenminste niet allemaal voor niets geweest’
Wendy is ervaringsdeskundige. ‘Voor mij was het een zoektocht om er bovenop te komen.
Ik heb aan den lijve ondervonden hoe moeilijk dat is. Alleen al het vinden van de juiste medicatie. Welk middel past het beste bij je en in welke dosering? Ik kreeg medicatie om emoties af te vlakken en om mijn stemming te stabiliseren. Daardoor kon ik weer relativeren. Daarnaast verschillende therapieën zoals cognitieve gedragstherapie en inzicht gevende therapie (wekelijks bij de psychiater).
Voor mijn gevoel heb ik het allemaal achter me gelaten maar ik realiseer me ook dat ik er gevoelig voor ben. Daarom slik ik blijvend medicatie. Dat is mijn veilige haven. Ik heb geluk dat medicatie me helpt want dat is niet bij iedereen zo. Onbekend is waarom dat zo is. Na deze periode wilde ik graag iets goed doen met alle ellende die ik heb meegemaakt. In 2019 heb ik me daarom aangemeld als vrijwilliger, nadat ik voor de tweede keer uit een depressieve periode kwam. Want als ik mijn narigheid kan gebruiken om anderen te helpen dan is het tenminste niet allemaal voor niets geweest.’
Verschillende soorten hulp
Mensen die onze groepen bezoeken hebben meestal verschillende professionele behandeltrajecten ondergaan. Een zelfhulpgroep is geen professionele hulpverleningsgroep maar een groep ervaringsdelers die hun verhalen delen in de hoop dat anderen er wat aan hebben. Het is een aanvulling op de professionele hulpverlening. Dat zijn behandeltrajecten die een begin en einde kennen. Trajecten zijn vaak kortdurend. Wisseling van behandelaar is daarbij regulier. Dat wordt dikwijls als onprettig ervaren. Mensen moeten steeds opnieuw hun verhaal vertellen. Wanneer een behandelingstraject wordt afgesloten betekent dit niet automatisch dat je volledig hersteld bent en geen depressie meer hebt. Bij onze supportgroep speelt dit allemaal geen rol. Je hoéft niets. Je deelt je verhaal en gaat weer naar huis. Daar kun je iets mee doen maar het hoéft niet. Dat maakt deelname laagdrempelig. Het maakt niet uit in welke fase van herstel je zit of hoelang je wilt deelnemen. Je kunt altijd lid worden van de groep.
‘Erover praten helpt echt’
Erover praten lijkt een open deur maar er bestaan vooroordelen. Er bestaat een verkeerd beeld van een supportgroep. Mensen die niet willen deelnemen omdat ze denken al genoeg te hebben aan zichzelf en die bang zijn dat ze het leed van een ander er niet meer bij kunnen hebben. Toch leert de ervaring dat dit juíst niet aan de orde is. Mensen waarderen het wanneer ze hun verhaal kunnen delen.
‘Er zijn géén taboeonderwerpen en terugkomen als het nodig is mág’
Bij een eerste kennismaking kom je ervaren of het bij je past. Meestal heb je na twee bijeenkomsten wel een indruk of het wat voor je is. Hoe lang je deelneemt aan een groep is wisselend en persoonsgericht. Dit bepaal je zelf.
Deelnemers van een groep voelen elkaar aan omdat ze allemaal ‘het gevoel’ (her)kennen. Er zijn geen taboeonderwerpen. Gedachten aan zelfmoord komen in elke groep weleens aan de orde. Er wordt over gesproken. Daar stuur ik niet op aan maar er zijn situaties waar het naar voren komt. Mensen durven er makkelijker over te praten als je ze er rechtstreeks op aangepreekt. Dan geven ze ook eerlijk antwoord. Als je het erover hebt laat je zien dat het een onderwerp is waar gewoon over gesproken kan worden.
Preventief inzetten op depressiviteit
Er is een relatie met armoede en depressiviteit omdat je dan vaak geen uitweg meer ziet. Een aantal factoren komen vaker langs. Schulden en armoede. Het voorkomen hiervan kan ervoor zorgen dat je niet nog verder afglijdt. Eenzaamheid, geen netwerk hebben, ook daar kun je preventief op inzetten (naar elkaar omkijken). Op scholen wordt er aandacht aan besteed (bijvoorbeeld door Less-Depress trainingen van GGD-Noord en het Vincent van Gogh Instituut). Personeel wordt getraind om vroegtijdig signaleren op te pikken en met jongeren in gesprek te gaan.
‘Ik ga er mee door omdat het de moeite waard is’
Ik weet niet of depressies tegenwoordig meer voorkomen dan vroeger. Er is in ieder geval wel meer aandacht voor. In onze fysieke groepen zie ik niet dat meer jonge mensen deelnemen. Wel bij andere vormen van de Depressie Vereniging zoals het besloten forum ‘Depressie Connect.’ Daar melden zich steeds meer jongeren om ervaringen uit te wisselen.
Er wordt meer gesproken over depressie maar mensen blijven het toch moeilijk vinden om over hun éígen depressie te praten. Het lijkt of ze hetgeen wat ze hebben meegemaakt willen afronden. Er een streep onder willen zetten. Als je namelijk je eigen ervaring inzet dan komt er ook onherroepelijk weer een stukje van wat je hebt meegemaakt naar boven en dat moet je kunnen handelen.
‘In mijn groep zit een deelneemster die er al vanaf 2019 bij is. Ze kijkt nog altijd uit naar de bijeenkomsten. Toen de groep een poos niet kon doorgaan vanwege een tekort aan deelnemers ontving ik maandelijks een bericht van haar: ‘wanneer gaan we weer verder?’ Pasgeleden ontving ik een mail van een jongen die ooit had deelgenomen. Het was een hele poos goed met hem gegaan. Toen hij toch weer een ‘terugval’ kreeg gaf hij aan weer te willen komen en dat mag ook gewoon. Het zijn deze concrete voorbeelden die duidelijk maken dat het de moeite waard is. Mensen hebben baat bij zo’n gespreksgroep. Dáár doe ik het voor!
Biografie
Wendy woont met haar partner en hun dochter in het Noord-Limburgse Kronenberg. Ze werkt als doktersassistente bij een huisartsenpraktijk. Als ervaringsdeskundige is ze vijf uur per week vrijwilligster voor de Depressie Vereniging. Dat doet ze als regiocoördinator in Limburg en gespreksbegeleider in Roermond. Inmiddels doet ze dit al vijf jaar.
TW: Let op: Dit verhaal gaat over mentale klachten, depressie, angst en eetproblematiek. Dat kan heftig zijn. Hulp nodig? Kijk op 113.nl.
Valentina is 19 jaar en bevindt zich in een fase waarin veel tegelijk veranderde. Een van de meest ingrijpende momenten in haar leven was de overgang naar volwassenenzorg toen ze 18 werd. Ze had al een lange geschiedenis in de jeugdzorg, door mentale klachten zoals depressie, angsten, eetproblematiek en problemen in de thuissituatie. Rond diezelfde periode ging ze ook op zichzelf wonen.
Die combinatie bleek zwaar. “De stap van intensieve begeleiding naar ineens veel zelfstandigheid voelde enorm,” vertelt Valentina. “Ik moest opnieuw leren omgaan met alleen zijn, en dat was veel moeilijker dan ik had verwacht.”
Wanneer ze alleen was, zat ze diep in haar hoofd. De stilte werd al snel zwaar. Afleiding bood weinig verlichting. “Het voelde leeg,” zegt ze. “Alsof niets echt binnenkwam.”
“Als je zelf niet goed begrijpt wat er vanbinnen gebeurt, voelt hulp vragen als een te grote stap.”
In deze periode voelde Valentina zich vooral eenzaam en verdrietig. Ze had het gevoel nergens écht terecht te kunnen op momenten dat ze iemand nodig had. Haar netwerk was klein en begeleiding was vooral binnen vaste tijden bereikbaar. Hulp vragen vond ze lastig. “Als je zelf niet goed begrijpt wat er vanbinnen gebeurt, voelt hulp vragen als een te grote stap.”
Online zocht ze soms naar herkenning. Het hielp haar om te lezen dat ze niet de enige was die hiermee worstelde. Toch merkte ze dat wat ze het meest nodig had, eigenlijk heel simpel was: iemand die luisterde, zonder meteen met oplossingen te komen. Goedbedoelde uitspraken als ‘het komt wel goed’ deden haar weinig. “Wat wél hielp, was wanneer iemand gewoon bleef zitten en echt luisterde.”
Achteraf ziet Valentina dat er signalen waren die gemist zijn. “Achter stilte of jezelf aanpassen kan juist heel veel strijd zitten,” legt ze uit. Volgens haar is het belangrijk om niet alleen te kijken naar hoe iemand functioneert, maar ook om echt te vragen hoe het gaat en dat antwoord serieus te nemen.
In het begin voelde het voor haar alsof ze er alleen voor stond. “Wat ik heb geleerd, is dat je er uiteindelijk toch zelf doorheen moet,” zegt ze. Dat besef voelde eerst zwaar, maar gaf later ook kracht. “Uiteindelijk héb ik het zelf gedaan.” Ze leerde haar eigen stappen te erkennen, hoe klein ze soms ook waren.
“Uiteindelijk héb ik het zelf gedaan.”
Hoop zat voor haar vaak in kleine dingen: het vooruitzicht van een afspraak met begeleiding, een hobby, of gewoon een moment van rust. “Je hoeft je niet meteen goed te voelen,” zegt Valentina. “Even rustig kunnen ademhalen telt ook al.”
Wat ze andere jongeren wil meegeven, zegt ze heel duidelijk: Je hoeft het niet allemaal te begrijpen om hulp te mogen vragen. Je hoeft geen perfect verhaal te hebben, geen duidelijke reden en geen oplossing. Soms is ‘het gaat niet zo goed’ al genoeg om een eerste stap te zetten.
“Soms is ‘het gaat niet zo goed’ al genoeg om een eerste stap te zetten.”
Vergelijk jezelf niet met anderen. Iedereen draagt iets mee dat je niet altijd ziet. Kleine stappen tellen. Terugvallen horen erbij. Dat betekent niet dat je faalt, maar dat je mens bent.
En misschien voelt het nu alsof je er alleen voor staat, maar er zijn mensen die willen luisteren, ook als je ze nog niet kent. Blijf praten, blijf schrijven, blijf zoeken naar wat jou helpt. Jij doet ertoe. Altijd.
Als niemand begrijpt hoe jij je voelt… Het verhaal van een tienerdepressie, met een hoopvolle eindnoot.
Janna (14) zit al een tijdje niet zo lekker in haar vel. Als haar vriendje het uitmaakt, komt dat hard aan. Zie je wel, denkt ze, ik ben niet de moeite waard… Steeds dieper zakt ze weg in de leegte. Het is alsof er een grauwe mist over haar hele leven heen hangt en ze kan nergens meer van genieten. Uiteindelijk krijgt ze psychologische hulp. Gek genoeg lijkt haar moeder daar helemaal niet zo blij mee te zijn. Wat is hier aan de hand?
De weg uit het dal is lang en zwaar, maar uiteindelijk leert Janna zichzelf te accepteren zoals ze is. En ze ontdekt wie ze is.
Een aangrijpend verhaal over depressie.
Leer negatieve gedachten om te buigen en verbeter je leven en blijf gezond met CGT
De populariteit van cognitieve gedragstherapie (CGT) als efficiënte en duurzame behandeling van verschillende soorten psychische problemen groeit nog steeds. Of je nu met angst of depressie kampt, van je verslaving af wilt of gewoon wilt afvallen, de sleutel tot succes is dat je leert anders te denken. Cognitieve gedragstherapie is een praktische, zinnige en doeltreffende aanpak om je gedachten de baas te worden en opbouwend te leren denken. Deze tweede editie van Cognitieve gedragstherapie voor Dummies is een uitgebreide inleiding in de theorie en toepassing van CGT en biedt de gemakkelijkste en snelste manier om met CGT aan de slag te gaan.
Rob Willson en Rhena Branch zijn cognitieve gedragstherapeuten in het wereldberoemde Priority Hospital in Londen.
Dierenverhaal over een depressie (voor kinderen).
Na de diagnose ‘manisch-depressief’ volgt in Nederland meestal automatisch het ‘goedbedoelde’ advies erover te zwijgen. Waarom eigenlijk? Yvonne Floor spak met patiënten, psychiaters en HR-professionals over hun houding ten opzichte van mensen met een bipolaire stoornis.
Kay Redfield Jamison is professor in de psychiatrie, wereldwijd autoriteit op het gebied van manisch-depressiviteit, en zij verteld hoe zij vanaf haar jeugd zelf een gevecht voert tegen haar eigen manisch-depressiviteit en hoe dit haar leven heeft gevormd.
Het verhaal van een patiënt met een moeilijk behandelbare depressie en het verhaal van de behandelend psychiater wordt beschreven.
Dit boek is een handleiding voor familieleden van personen met een depressie. Het geeft een goede kijk op een depressie en de emotionele en praktische gevolgen ervan.
Depressie komt van alle psychische aandoenin- gen het meest voor. Iedereen kan er last van hebben, ongeacht geslacht, leeftijd, opleiding
of etnische afkomst.
Verena heeft het goed voor elkaar. Gelukkig getrouwd, goede baan, fijne vrienden. Waarom slikt ze eigenlijk antidepressiva? Ze kan pas echt zichzelf zijn als ze die verdomde pillen achterwege laat. Eigenwijs als ze is, stopt ze met haar medicijnen, met grote gevolgen.
Meer informatie op: www.bitterepil.nl
Alles wat in dit boek beschreven wordt, is dan ook waargebeurd. Sommige dingen zijn heel onwerkelijk. U leest over verkrachting, aanranding, haar ziekte die ontdekt is, de geboorte van haar zoon en de postnatale depressie die ze kreeg als gevolg van de geboorte, alcoholverslaving en voodoo (zwarte magie). Momenteel gebeuren er nog heftigere dingen dan die in dit boek staan. U zult met vele ingrijpende gebeurtenissen in aanraking gebracht worden!.
Passagecahier van mensen met psychische aandoeningen
Het innerlijk bureaublad gaat ervan uit dat ieder mens beschikt over een bonte verzameling mentale programma’s. Elk programma staat voor een gewenste of ongewenste manier van denken, voelen en doen. Net als bij een computer is het zaak om op het juiste moment het meest geschikte icoontje te activeren. Zo is het mogelijk om meer controle te krijgen over jezelf, je emoties en je gedrag.
Dit openhartige verhaal neemt de lezer mee in de mentale worstelingen die komen kijken bij burn-out, depressie, persoonlijkheidsstoornis, brus zijn en alles wat er bij het herstel komt kijken.
In dit boek wordt beschreven hoe mindfulness kan helpen bij een depressie.
Uitgeverij Cliëntenorganisatie GGzE
‘Open deuren’ gaat over deuren die nu nog op slot zitten. De deuren namelijk van de separeercellen in de Nederlandse psychiatrie.
Een cabaretier met een depressie: je zou bijna denken dat het een grap is. Maar de depressie die Mike Boddé begin jaren negentig overviel, was beslist niet om te lachen. In 2010 verscheen Pil, waarin Boddé op zijn volstrekt authentieke manier verslag doet van deze gitzwarte periode in zijn leven. Een boek over een totaal verlies van zelfcontrole, maar uiteindelijk ook over de helende kracht van humor en de farmaceutische industrie. Een verhaal dat Boddé móést vertellen, voor mensen met een depressie en hun omgeving, want hoewel ruim een miljoen Nederlanders last hebben van depressieve klachten, is het onderwerp nauwelijks bespreekbaar. Pil kreeg enorm veel publiciteit en ging maar liefst 40.000 keer over de toonbank. Boddé ontving duizenden lezersreacties.
Nu, zes jaar later, blijkt depressie nog steeds een groot taboe. Boddé vertelt in een vernieuwde uitgave van Pil hoe het boek zijn eigen leven heeft veranderd, en hoe hij een inkijkje kreeg in de wereld van depressief Nederland en steeds weer schrok van de aangrijpende berichten die lezers hem stuurden.
Een cabaretier met een depressie: je zou bijna denken dat het een grap is. Maar de depressie die Mike Boddé begin jaren negentig overviel, was beslist niet om te lachen. In 2010 verscheen Pil, waarin Boddé op zijn volstrekt authentieke manier verslag doet van deze gitzwarte periode in zijn leven. Een boek over een totaal verlies van zelfcontrole, maar uiteindelijk ook over de helende kracht van humor en de farmaceutische industrie. Een verhaal dat Boddé móést vertellen, voor mensen met een depressie en hun omgeving, want hoewel ruim een miljoen Nederlanders last hebben van depressieve klachten, is het onderwerp nauwelijks bespreekbaar. Pil kreeg enorm veel publiciteit en ging maar liefst 40.000 keer over de toonbank. Boddé ontving duizenden lezersreacties.
Nu, zes jaar later, blijkt depressie nog steeds een groot taboe. Boddé vertelt in een vernieuwde uitgave van Pil hoe het boek zijn eigen leven heeft veranderd, en hoe hij een inkijkje kreeg in de wereld van depressief Nederland en steeds weer schrok van de aangrijpende berichten die lezers hem stuurden.
Wax pakte haar eigen depressie meteen heel grondig aan. Ze verdiepte zich in de wetenschappelijke feiten over de hersenen en haalde een master in mindfulness-based cognitieve therapie in Oxford. Uit hersenonderzoek blijkt dat multitasking het vastleggen van herinneringen afremt en ons bepaald niet productiever maakt. De hippocampus, die onmisbaar is voor het leren en ons geheugen, is alleen actief tijdens ononderbroken aandacht.
Een inspirerend en waargebeurd verhaal over de Nederlandse oud-militair Anton Nootenboom, die openhartig vertelt over zijn drie missies naar Afghanistan en de daarbij opgelopen mentale problemen. Net als veel collega’s worstelde hij na zijn missies en zijn terugkeer naar de maatschappij met zijn psychische gezondheid. Hij merkte dat het voor veel militairen moeilijk was om over hun ervaringen te praten. Dat moest veranderen, vond hij. Hij wilde aandacht voor het probleem creëren door iets bijzonders te doen: een tocht van meer dan drieduizend kilometer door Australië op blote voeten. Met de weerbaarheid die Anton toen in zichzelf ontdekte, wil hij anderen inspireren en anders laten denken over mentale gezondheid.
Het is niet voor het eerst dat hij op blote voeten een buitengewone tocht onderneemt. Drie jaar daarvoor liep hij – ongetraind – op blote voeten naar het Mount Everest Base Camp. Anton is in Australië, als The Barefoot Dutchman, inmiddels een nationale held. Een succesvolle sponsorcampagne en een flinke dosis media-aandacht zorgden ervoor dat hij nu op straat herkend wordt. ‘Mensen mogen met mij meelopen en er zijn ongelooflijk veel mensen die dat aanspreekt.’
In dit boek vertelt Anton openhartig over zijn missies naar Afghanistan, zijn opgelopen mentale problemen én hoe hij die overwon. Tevens vertelt hij over zijn spannende en inspirerende tocht dwars door Australië en de levenslessen die hij jou wil meegeven. Met zichzelf als sprekend voorbeeld wil hij anderen motiveren en laten zien dat je kunt vertrouwen op jezelf en op anderen, als jij jezelf daarvoor openstelt.
Tika lijkt een gewone puber met ups en downs die bij de leeftijd horen. Haar stemmingwisselingen worden echter steeds heftiger. Van een uitgeputte depressieve jonge meid verandert ze in een impulsief en ondernemend feestbeest. Ze heeft het gevoel dat de wereld aan haar voeten ligt. En zo besluit ze op een dag naar Spanje te liften… Pas nadat zij tijdens deze bizarre reis strandt, wordt duidelijk dat Tika aan een bipolaire stoornis lijdt. Een moeilijke weg door de hulpverlening volgt. Dit verhaal gaat over elementaire vragen. Wie ben ik? Wat kan ik? Hoe kan ik, ondanks een ziekte, mijn weg vinden in het leven?
Gratis te downloaden via: www.alettevanbentum.nl
Isa Hoes en Antonie Kamerling ontmoeten elkaar voor het eerst tijdens de audities van Goede Tijden, Slechte Tijden. De soap wordt een groot succes en Antonie is als hartenbreker Peter Kelder al snel razend populair. Antonie en Isa worden verliefd en leiden samen een vrijgevochten leven, terwijl ze de ene rol na de andere spelen in televisieseries, speelfilms, toneelstukken en musicals.
De buitenwereld ziet een stralend stel voor de camera s, maar privé gaat Antonie gebukt onder een zware neerslachtigheid. Terwijl deze depressies zich steeds vaker voordoen, probeert Isa haar gezin bij elkaar te houden, tot Antonie op 6 oktober 2010 besluit zijn leven te beëindigen.
Eén op elke vijf Nederlanders krijgt in zijn of haar leven te maken met depressie. Meestal komen zij hier weer uit, soms op eigen kracht, soms met hulp. Toch zet een depressie het leven vaak flink op z’n kop. Ook roept de sombere stemming heel wat vragen op.
Wat is er precies met me aan de hand?… Wat kan ik zelf aan mijn depressie doen?… Kan ik hier hulp bij krijgen?… Wat is psychotherapie precies?… Hoe zit het met medicijnen tegen depressie?… Wat kan mijn partner voor me doen?… Wat kan ik mijn kinderen over depressie vertellen?… Wat kan ik doen om te voorkomen dat de depressie terugkomt?…
Dit boek is geschreven voor mensen met depressie en hun naasten. Zij zullen in dit boek duidelijke antwoorden vinden op deze en nog veel meer vragen. Het geeft informatie over depressie zelf, maar ook over de gevolgen van depressie in uw leven. En: het boek beschrijft wat u zelf kunt doen om de kans op depressie zo klein mogelijk te maken.
Bij het ontwikkelen van dit boek is ruim gebruik gemaakt van de ervaringen van mensen die zelf een depressie hebben meegemaakt – en dat maakt de tekst herkenbaar voor iedereen die met depressie te maken heeft. Daarnaast hebben veel deskundigen en hun organisaties meegewerkt. U kunt er daarom van op aan dat de informatie praktisch en betrouwbaar is.
Dit zorgboek is ook verkrijgbaar bij het Fonds Psychische Gezondheid.
In dit boek vindt u antwoorden op uw vragen over de bipolaire stoornis en kunt u nog eens nalezen wat uw arts u wellicht heeft verteld. Daarnaast vindt u tal van praktische tips. Ook mensen die dicht bij u staan, zoals uw partner of familieleden, kunnen veel aan dit boek hebben.
Schoolstress, gedoe thuis, keuzestress of gewoon chaos in je hoofd? Coach4U is er voor jongeren zoals jij, tussen de 13 en 23. We luisteren, denken mee en helpen je weer vooruit.
Onze lotgenotenlijn biedt een luisterend oor voor iedereen die eenzaam is, ondersteuning nodig heeft of zijn ei kwijt wil. De Warmline is een telefoonlijn voor en door mensen met een psychiatrische achtergrond.
Onze telefonisten zijn uitgebreid getraind. Zij bieden geen hulpverlening, maar ervaringsdeskundigheid. Zij zijn begripvolle lotgenoten die de tijd nemen, vanuit eigen ervaring weten waar het over gaat en ondersteuning bieden waar nodig.
Doorverwijzen doen we alleen in nood of op nadrukkelijk verzoek. Onze telefonisten geven alleen algemeen advies, nemen niet de rol van de hulpverlener aan en zullen ook nooit in de weg staan van een lopende therapie. De Warmline is iedere week (maandag t/m zondag) geopend van 18.30 tot 21.30 en bereikbaar op 020-623 45 55.
De Depressielijn is op werkdagen bereikbaar op telefoonnummer 088 – 505 4334: tussen 10.00 en 12.30 uur, tussen 14.30 en 17:00 uur en tussen 19.00 en 21.00 uur.
Je kunt ook mailen naar: depressielijn@depressievereniging.nl. Je krijgt dan zo spoedig mogelijk antwoord. Of je kunt bellen met de Luisterlijn tel.nr. 088-0767000
Als je partner, familielid of vriend psychische problemen heeft en/of met een verslaving worstelt kun je met vragen zitten en zelf hulp ook behoefte aan ondersteuning hebben. Of je wilt graag je eigen verhaal kwijt.
Een podcastkanaal ‘Lieve Leonie, lieve Annemiek’ – briefcolumns over mentale gezondheid.
Sinds november schrijven we elkaar brieven op het platform www.ikbenopen.nu.
Om onze verhalen nóg persoonlijker te brengen en bovendien toegankelijk te maken voor mensen die liever luisteren dan lezen, hebben we besloten de brieven voor te lezen. Iedere maand komen er twee nieuwe brieven online.
Ben je tussen de 18 en 30 jaar en voel jij je rot, slecht, klote, kut, … Denk je er zelfs wel eens aan om een eind aan je leven te maken? En weet je niet waar je hulp kunt vragen om hierover te praten? Op de website ‘ikvoelmerot’ vind je meer informatie over waar je terecht kunt en hoe zij je kunnen helpen als je het niet meer ziet zitten
Naasten Centraal ondersteunt familie en naasten van mensen met een psychische kwetsbaarheid. Heb jij in je familie of directe omgeving ook daarmee te maken? Misschien wordt het je soms te veel en ben je op zoek naar hulp? Met onze ervaringsdeskundigheid helpen wij jou weer op weg.
Je hebt een partner, kind, ouder, broer, zus, vriend, collega, buur of andere naaste met een psychische kwetsbaarheid. Wij noemen deze verder ‘jouw dierbare’.
Dat heeft ook effect op jou. Je hebt misschien vragen en dilemma’s hoe je je dierbare op een goede manier kunt blijven ondersteunen. Bijvoorbeeld hoe grenzen te stellen, contact te houden met je dierbare, en hoe je zelf kunt ontspannen. Deze vragen staan centraal in deze e-learning modules.
De Nederlandse ggz is de netwerkvereniging voor de geestelijke gezondheidszorgbranche. Wij zetten ons, samen met ggz-aanbieders en partners binnen en buiten de ggz-sector, in voor een mentaal veerkrachtige, inclusieve en veilige samenleving.
Deze vereniging is er voor mensen met een depressie en hun naasten. Op de website is veel informatie te vinden over depressie. Ook zijn er ervaringsverhalen te lezen en is er contact met lotgenoten mogelijk.
Op deze website kun je een depressie-test uitvoeren, ook staat er veel informatie op over klachten en psychische stoornissen. Mentaal Vitaal is een website van het Trimbos-instituut en wordt gefinancierd door het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.
Hoe voel je je vandaag?
Het is normaal als je het leven soms lastig vindt. Laat je helpen met fijne tips, ervaringsverhalen en praktische oefeningen op deze website.
GZ-Plein wordt ondersteund en vertrouwd door huisartsen.
Je hoeft het niet alleen te doen!
Ben je tussen de 18 en 30 jaar en voel jij je rot, slecht, klote, kut, … Denk je er zelfs wel eens aan om een eind aan je leven te maken? En weet je niet waar je hulp kunt vragen om hierover te praten? Op de website ‘ikvoelmerot’ vind je meer informatie over waar je terecht kunt en hoe zij je kunnen helpen als je het niet meer ziet zitten
Wij werken aan een samenleving waarin voor alle mensen dezelfde rechten gelden, dus ook voor mensen met psychische problemen
Korrelatie is een landelijke organisatie. Wij bieden anonieme, professionele, psychische en psychosociale hulp.
MIND is ontstaan door Fonds Psychische Gezondheid/Korrelatie en MIND Landelijk Platform Psychische Gezondheid. Op de website is een depressie-test te doen, ook worden plaatselijke lotgenotengroepen genoemd en is een agenda van interessante bijeenkomsten te vinden.
Ervaar je mentale problemen, loop je even vast of maak je je zorgen om iemand? Wij denken graag met je mee.
Wat kan je verwachten?
Voor een luisterend oor is er de Luisterlijn. Bij suïcidale gedachten is er 113 Zelfmoordpreventie.
We richten ons op middelengebruik en mentale gezondheid tijdens de complete levensloop: van de zwangerschap tot de laatste levensfase.
Mike Boddé is een Nederlandse pianist, cabaretier en stemmenimitator. Hij heeft een depressie gehad. In deze video wordt de wetenschap achter een depressie besproken en Mike vertelt zijn ervaringsverhaal.
Een radeloze vrouw brengt haar man naar een GGZ-instelling. Hij is zwaar depressief en bang dat hij zichzelf iets aan zal doen. De man wordt in de kliniek opgenomen en de vrouw gaat met een gerust hart naar huis. Ze denkt dat hij daar veilig is. De volgende ochtend staat de politie voor de deur. Haar man blijkt voor een trein te zijn gesprongen. De afgelopen jaren neemt het aantal zelfdodingen in Nederland toe met 30 procent. In 2012 pleegde 1753 mensen zelfmoord. Ruim een derde daarvan was patiënt bij een GGZ. Zembla onderzoekt de aanpak van de geestelijke gezondheidszorg om het stijgend aantal zelfdodingen terug te dringen.
In dit programma wordt 16 weken lang, drie dagen in de week, therapie gevolgd als aanvulling op of intensivering van een poliklinische behandeling.
Een cursus door en voor cliënten met een psychische kwetsbaarheid, waarbij de focus ligt op het zelf de regie hebben over het eigen leven, zoals eigen keuzes maken en het vervullen van woon- en werkwensen en het volgens van dagbesteding en het hebben van sociale contacten.
Deze zelfhulpcursus is ontwikkeld door psychologen van het Trimbos-instituut en is een online behandelprogramma waarbij ervoor gekozen kan worden om op afstand door een psycholoog begeleid te worden.
Op deze website staan gratis oefeningen, (gratis en betaalde) programma’s en zelftesten. Onderwerpen zijn o.a. het oplossen van problemen, stoppen met tobben, het opladen van energie, snel beter in je vel zitten, zelfbeschadiging onder controle en fluitend naar je werk.
Je hebt een partner, kind, ouder, broer, zus, vriend, collega, buur of andere naaste met een psychische kwetsbaarheid. Wij noemen deze verder ‘jouw dierbare’.
Dat heeft ook effect op jou. Je hebt misschien vragen en dilemma’s hoe je je dierbare op een goede manier kunt blijven ondersteunen. Bijvoorbeeld hoe grenzen te stellen, contact te houden met je dierbare, en hoe je zelf kunt ontspannen. Deze vragen staan centraal in deze e-learning modules.
Hoe kun je op een gezonde manier omgaan met prestatiedruk? Wanneer wordt somberheid een depressie? En waaraan herken je een verslaving? In de podcast Helemaal Mentaal zoeken preventiewerkers Hein (25) en Els (29) antwoord op deze en meer vragen van jongeren over mentale gezondheid. Ze vertellen open en eerlijk over hun eigen struggles en ontdekken samen met wisselende gasten tips & tricks om mentaal fit te blijven.
Helemaal Mentaal wordt geproduceerd door Vincent van Gogh voor geestelijke gezondheid.
Zonder oordeel naar andere mensen of naar zijn omgeving van vroeger, vertelt Paul zijn mentale strijd om gevoelsmatig het zwarte schaap te zijn. Gevoelsmatig er niet bij horen en geen verbinding voelen. Dit versterkte negatieve gedachten en kreeg zijn impact op het dagelijks functioneren.
De wens om gezien te worden, gewoon om wie Paul is, werd steeds sterker. Niet je anders voordoen, maar gewoon jezelf mogen zijn. Jezelf zijn is gewoon meer dan oké. Paul ging op zoek naar zichzelf en kwam steeds dichter bij zijn eigen behoeften. Hij vertelt over dit proces en omarmde zijn mentale ontwikkeling.
Iedere depressie is anders. Daarom verzamelt Maarten voor het tweede seizoen van de podcast ervaringsverhalen van mensen uit heel Nederland. Elke aflevering staat een risicogroep centraal. Wat maakt bepaalde mensen kwetsbaar voor depressie en waarom is het zo moeilijk om over die kwetsbaarheid te praten? Je luistert mee met persoonlijke ervaringsverhalen van mensen uit verschillende risicogroepen. Daarnaast hoor je specialisten en professionals uitleggen wat risicofactoren zijn en hoe je depressie kan behandelen of voorkomen.
In het eerste seizoen hoor je interviews met o.a. Dirk de Wachter, Esther van Fenema, Robert Schoevers, 113 Zelfmoordpreventie, UWV en anderen. Na elk interview praten Maarten en Anneleen samen na over hun persoonlijke ervaringen.
Bogaardenstraat 35A, Maastricht, Nederland
Oranje Nassaustraat 23A, Heerlen, Nederland
Sint Christoffelstraat 17, Roermond, Nederland
Roermondseweg 64, 6004 AT Weert, Nederland
Cwartier, Beekstraat, Weert, Nederland
Mockstraat 1, 6226 CA Maastricht, Nederland
Anjelierenstraat 35, 6214 SW Maastricht, Nederland
Pancratiusstraat 23, 6151 CD Munstergeleen, Nederland
Schepen van Hertefeltstraat 26-A, Roermond, Nederland
Monseigneur Nolensstraat 29, 6431 JL Hoensbroek, Nederland
Huskensweg 37, Heerlen, Nederland
Markt 1, Geleen, Nederland
Cwartier, Beekstraat 54, 6001 GJ Weert, Nederland
Roermond, Nederland
Stationsstraat 18, 6131 AZ Sittard, Nederland
Bergstraat 21, Roermond, Nederland
Maastricht, Nederland
Parallelweg 169, 6001 HM Weert, Nederland