Doof en slechthorendheid

Wie goed hoort, staat meestal niet stil bij wat gehoor allemaal voor je doet. Maar zodra je je gehoor gedeeltelijk of volledig verliest, merk je hoeveel impact het heeft in het dagelijks leven. Niet alleen op het vlak van communicatie, maar ook in andere situaties zoals het waarnemen van je omgeving of je gevoel van veiligheid.

Eén op de tien mensen is slechthorend of doof. Dat is een bijzonder grote groep die helaas nog al te vaak over het hoofd wordt gezien, onder meer doordat er te weinig kennis en begrip is. Geeske van Voorthuijsen is slechthorend geboren en maakt haar gehoorverlies zichtbaar via haar illustraties. Ze geeft op een kwetsbare manier vorm aan de pijn, moeite en soms onmogelijkheden waar zij en andere slechthorenden of doven tegenaan lopen. Of juist voordeel aan hebben.

In dit boek neemt ze je mee langs herkenbare situaties en thema’s die een helder beeld schetsen van de uitdagingen waar slechthorenden dagelijks mee te maken krijgen. Zo hoopt ze niet alleen een onzichtbare wereld zichtbaar te maken, maar ook de kracht van inclusie en begrip te laten zien, zodat iedereen een gelijke stem krijgt in onze samenleving.

Manon is een licht neurotische scenarioschrijver. Ze is de afgelopen jaren behoorlijk doof geworden, maar heeft dat niet in de gaten. Steeds vaker verlopen sociale gelegenheden stroef, is het weer eens nodig om excuses te maken omdat ze iets niet goed begrepen heeft. Haar dochter Evi snapt inmiddels dat roepen om papa meer effect heeft dan roepen om mama, en praat op school drie keer harder dan haar klasgenootjes. Maar ze weet niet beter, dus neemt het zoals het komt. Ook Willem, de stoere herder, past zich aan de situatie aan en vangt steken op die Manon laat vallen. Zij leest zijn lichaamstaal en hij de hare. Hij waarschuwt Manon als de bel gaat, als haar dochter huilt, als de telefoon overgaat. Hij is een super nanny voor Evi en redt haar van aanstormende auto’s en van de verdrinkingsdood. Manon wijt de chaos aan stress en de neiging van andere mensen om overal een puinhoop van te maken. Tot op een dag haar man opmerkt: ‘Jij verstaat gewoon niemand meer als het donker wordt.’ Kwartjes beginnen te vallen en een zoektocht begint. Naar oplossingen, naar genezing, naar acceptatie. Het is de liefde voor haar dochter die Manon uiteindelijk over de streep trekt om ‘uit de kast te komen’ over ‘dat doof’.

Dit is het persoonlijke verhaal van een militair die vanwege zijn slechte gehoor kort voor zijn pensioen wordt afgekeurd voor het uitvoeren van operationele taken. Vanaf dat moment stort hij zich als vrijwilliger op de belangenbehartiging voor zijn slechthorende lotgenoten. Hij geeft een inkijk in het werk bij een patiëntenvereniging. Activiteiten als voorlichting, belangenbehartiging en lotgenotencontact worden belicht. Aan de hand van zijn eigen ervaringen beschrijft hij wat slechthorendheid is en wat de gevolgen hiervan zijn op persoonlijk, sociaal en maatschappelijk vlak. De auteur zegt gefrustreerd te zijn, omdat hij aan zijn omgeving niet duidelijk kan maken wat ernstige slechthorendheid voor hem betekent. Wie dit verhaal leest, zal tot de conclusie komen dat het zelden zo goed is uitgelegd. Voor de anderhalf miljoen Nederlanders met een hooraandoening is dit boek een steun, voor hun omgeving een openbaring.

Chantal Poel is 56 jaar ,woonachtig te Koersel samen met echtgenoot Erik Gijbels .Ze hebben één dochter genaamd Leen .Ok loopt er een trouwe viervoeter rond ten huize Gijbels genaamd Yitska . Hobby’s Yoga ,zwemmen ,sport kijken in het algemeen en af en toe een goed boek lezen . Sinds 2009 ben ik plots doof geworden ,gaan slapen als horende ,wakker geworden als niet horende ,een heel nare en akelige ervaring . En na een lange lijdensweg ben ik sinds 2021 drager van een Cochleair implantaat met vestibulaire ondersteuning ,dit omwille omdat mijn beide evenwichtsorganen het laten afweten en ik nauwelijks of niks nog evenwicht heb . Ik ben namelijk één van de eerste patiënten in Belgiê die met dit soort Cochleair Implantaat geimplanteerd is . Het schrijven van dit non-fictie verhaal is er eigenlijk gekomen omdat het nauwelijks of niet gekend is ,en ook is het voor mij een soort van therapie geweest om het ergens een plaats te kunnen geven en er leren mee te leven zowel voor mij als voor mijn huisgenoten ,en ook ondanks de ongemakken die er zich dagdagelijks voordoen. Ook is dit boek tot stand gekomen met behulp van een ervaren auteur die de knepen van het vak in zijn bezit heeft .