In gesprek met Marcello en Carl
Marcello kijkt terug op zijn leven als een reis door twee werelden. De eerste begon al vroeg: een jeugd in een disfunctioneel gezin, gevolgd door jaren van verslaving, criminaliteit en overleven. “Het was geen bewuste keuze om te leven zoals ik leefde,” vertelt hij. “Dat wás mijn wereld. Ik kende niets anders.” Van zijn negende tot zijn dertigste was hij verslaafd aan drank en drugs. Hij werd meerdere keren uit huis geplaatst en belandde uiteindelijk op straat.
Onder die harde buitenkant schuilde vooral een groot tekort aan aandacht en gelijkwaardigheid. “Ik had een minderwaardigheidscomplex,” zegt Marcello. “Iedereen heeft behoefte aan aandacht. Die stoere jongen die ik speelde, was pure camouflage. Er zit zoveel meer moois en goeds in een mens dan je van buitenaf kunt zien.”
De tweede wereld waarin Marcello nu leeft, is die van herstel en groei. Hij omschrijft zijn verleden als een voortdurende innerlijke strijd. “Ik vergelijk het met Jekyll en Hyde,” legt hij uit. “Het slechtste deel van mij zit nog steeds in een kist, maar ik zit erop. Als ik één pilsje pak, komt die gek weer tevoorschijn. Maar ik wíl geen slecht mens zijn. Ik wil goed zijn – eerst voor mezelf, en daarna voor de mensen om mij heen.”
Belang van een luisterend oor zonder vooroordeel
“De grote ommekeer in mijn leven kwam toen ik, puur per toeval in 2002 Louis van Es ontmoette, een ervaringsdeskundige. We raakten aan de praat en hadden een klik. Ik was onder de indruk van zijn verhaal. Hij was al 22 jaar van de drank en de drugs af. Na onze eerste ontmoeting spraken we iedere dag af en gingen we aan de slag met mijn demonen. Hij werd mijn rolmodel. Ik ging van overleven naar leven. Het is raar dat het verdere verloop van je leven af kan hangen van iemand die je ‘zomaar’ tegenkomt. Ik ben nu gelukkig. Ik heb geleerd om in het nu te leven. Dat ging eerst van uur tot uur, daarna van dag tot dag. Ik ben nog steeds geen ‘mensen-mens’ die praat over koetjes en kalfjes. Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het kan zijn om hulp te vragen. Ik neem ook niets van iemand over en vul niets voor een ander in, maar ik kan wel een steun zijn om samen weer stappen verder te zetten.”
Persoonlijke ervaring als basis voor werkmodel
Die persoonlijke ervaring vormt nu de basis van zijn werk. Samen met Carl zette hij ervaringskennis in om woningcorporaties te helpen bij complexe situaties in buurten. Wonen Limburg is een corporatie die zeven jaar geleden besloot het anders te doen: niet langer bewoners met problemen uit huis zetten, maar kijken hoe je hen kunt behouden en ondersteunen. “Wij beginnen waar anderen stoppen,” legt Marcello uit. “Als zorginstellingen afhaken, stappen wij naar voren.”
Het begon klein, met Marcello als zelfstandige ervaringswerker. Inmiddels is er een methodiek ontwikkeld, zijn er twee ervaringswerkers in dienst bij Wonen Limburg en wordt samengewerkt met Gilde Opleidingen om studenten met ervaringsdeskundigheid een plek te geven. Carl, die jarenlang manager was in de zorg, helpt om deze aanpak te borgen binnen organisaties. “Het gaat niet alleen om achter de voordeur te komen,” zegt hij. “Het gaat om het creëren van draagvlak, het verbinden van werelden en het vertalen van ervaringskennis naar beleid.”
De resultaten spreken voor zich: in 2025 bezochten ze 92 bewoners met huurachterstand of die overlast veroorzaakten.
In 85% van de gevallen namen bewoners zelf weer verantwoordelijkheid. Huisuitzettingen – die al snel €30.000 kosten – worden voorkomen. Maar het gaat om meer dan geld.
Het gaat om vertrouwen, verbinding en preventie. “Wij zijn geen hulpverleners,” benadrukt Marcello. “We werken van inwoner tot inwoner, zonder therapietaal.
We luisteren, bouwen vertrouwen en leren organisaties anders te kijken naar mensen die moeilijk bereikbaar zijn. Onze ambitie? Klein blijven, maar groot denken.
Samen met Burgerkracht Limburg bouwen we aan een pool van ervaringswerkers en een netwerk waarin kennis gedeeld wordt. “We willen geen eilandjes,” zegt Marcello. We willen samenwerken, delen en de weg vrijmaken voor toekomstige ervaringswerkers. Want wat wij doen, geeft niet alleen óns iets terug wat we vroeger misten – het maakt ook een verschil in buurten en wijken.”
Hij heeft hij Bureau Marcello opgericht. Daar bieden ze verschillende vormen van ondersteuning, zoals huisbezoeken om mensen te helpen weer contact te maken met anderen en zelfstandiger te worden. Op meerdere locaties zijn er overwegingsgroepen; toegankelijke ontmoetingsplekken waar mensen ervaringen uitwisselen. Je helpt elkaar en leert van elkaar, zodat je weer beter voor jezelf kunt zorgen.
‘Het oog ziet alles, behalve zichzelf’
Marcello zet zijn verhaal in om het verschil te kunnen maken. “We zijn snel geneigd om iemand een etiket op te plakken. Ook ik heb moeten leren om eerst naar mezelf te kijken en op een andere manier naar de ander. Ik vond veel van anderen. Want het oog ziet allesbehalve zichzelf. Nu luister ik eerst, probeer te voelen waar de spanning zit en laat de ander tot rust komen. Ik probeer te leren en te begrijpen waarom iemand leeft zoals hij doet. Er zijn veel mensen in Limburg die zijn vastgelopen en er is weinig begrip vanuit de omgeving. Ik ben niet van de complimenten, wél van mensen in hun kracht zetten. Ik wil voor anderen beteken wat Louis voor mij heeft betekend. Ik weet nu hoe ik kán leven. Dat gun ik anderen ook.
