In Nederland groeit de zichtbaarheid van transgender personen, maar ondanks die vooruitgang is passende ondersteuning niet overal vanzelfsprekend. Vooral buiten de grote steden zijn ontmoetingsplekken schaars en kan het vinden van herkenning, steun en betrouwbare informatie een uitdaging zijn. Veel mensen die vragen hebben over hun genderidentiteit moeten lange afstanden afleggen voor een gesprek of zijn aangewezen op online groepen die niet voor iedereen vertrouwd of toegankelijk aanvoelen. Hierover zijn we in gesprek gegaan met Stephanie (59).
“Toen ik 3 jaar geleden op de wachtlijst kwam voor genderzorg, had ik nooit verwacht dat die wachttijd zou uitgroeien tot bijna 3 tot 4 jaar. In het begin was ik vol energie, vol vragen en met de hoop dat ik snel begeleiding zou krijgen. Ik ontdekte dat er in mijn regio (gemeente Roermond) vrijwel niets georganiseerd werd voor transgender personen. Als je andere trans mensen wilde ontmoeten, moest je naar Amsterdam, Groningen of zelfs Leeuwarden. Voor Limburg was er simpelweg geen plek om je verhaal te delen, vragen te stellen of lotgenoten te ontmoeten. Die leegte bracht mij ertoe om zelf iets te starten.”
Van idee naar eerste stappen
“Ik had al langer de wens om de opleiding tot ervaringsdeskundige te starten, maar deze bleek te kostbaar. Toen ik via-via in contact kwam met een training van zelfregietool voor het opzetten van een eigen zelfregiegroep, viel alles eigenlijk precies op het juiste moment samen. De training gaf me zowel handvatten als het vertrouwen om een eigen groep te beginnen. Zo ontstond het idee voor een transgender steungroep: Ontmoeten onder de regenboog.”
Bij deze groep kunnen mensen terecht voor vragen, het delen van ervaringen en steun. Met behulp van flyers en mond-tot-mondreclame meldden de eerste mensen zich aan.
Het persoonlijke verhaal erachter
“De diepere motivatie voor deze groep ligt in mijn eigen zoektocht. Als je op latere leeftijd ontdekt dat je transgender bent, komen er talloze vragen op je af. Twijfel speelt een enorme rol: Ben ik dit echt? Past het wel bij mij? Wat als ik me vergis? Juist omdat je al een groot deel van je leven in een andere rol hebt geleefd, kun je het verleden niet zomaar wegschuiven.
Online vond ik wel groepen, maar die bleken voor mij niet passend. Ik heb moeite met praten via een scherm: je ziet geen lichaamstaal, geen blik, geen trillende handen. Het voelt alsof je tegen een foto praat. Ik wilde echte mensen ontmoeten, echte gesprekken voeren, en echte verbinding voelen. In nationale transgendergroepen zag ik wel herkenning: mensen met dezelfde twijfels, dezelfde vragen. Sommigen zijn al dertig jaar in transitie en twijfelen nog steeds. Dat liet me zien dat twijfel onderdeel is van het proces. Het is iets dat je niet moet wegduwen, maar mag delen.
Juist daarom wilde ik in Limburg een plek creëren. Niet iedereen kan of wil reizen. Niet iedereen voelt zich veilig online. En niet iedereen durft in het dagelijks leven open te zijn over genderidentiteit. Een regionale groep biedt herkenning, steun en vooral een veilige omgeving waarin je gewoon jezelf mag zijn. Mét vragen, mét onzekerheden.”
Het is toch best lastig
“Het opzetten van zo’n groep blijkt complexer dan gedacht. Er zijn nu een aantal bijeenkomsten geweest, maar helaas neemt ook het aantal deelnemers af.
Maar het blijft belangrijk en nodig. Samen met een leefcoach van Vijf heb ik gekeken naar mogelijkheden om nieuw leven in de groep te blazen. We willen duidelijker communiceren wat de bedoeling is: een veilige plek voor mensen die vragen hebben over hun genderidentiteit, die ervaringen willen delen en die houvast zoeken in een complexe periode. Geen vrijblijvende ontmoetingsclub, maar een plek waar je terechtkunt met echte thema’s.
