Hulp van lotgenoten bij Corona
skip to Main Content

Wim


“ Ooit heb ik een tweede kans gekregen, maar ik hoop dat ik met mijn verhaal dit bij anderen kan voorkomen. Daarom steek ik hart en ziel in het bekend maken van lotgenoten en de kracht daarvan.”
Toen ik 21 was, bezig met studeren, en nog helemaal moest uitvinden wat ik met mijn leven zou gaan doen kreeg ik plotsklaps te horen dat ik manisch depressief was. Toen de arts dit vertelde klonk het heel heftig. Het voelde alsof in één keer alle vier de poten onder mijn stoel wegklapten en duizend vragen vlogen tegelijkertijd door me heen. Wat voor invloed zou deze ziekte op de rest van mijn leven hebben? Hoe zou ik er mee om kunnen gaan? Wat kon ik er zelf aan doen? Was ik nou plotseling echt gek? Hoe zou mijn omgeving hier tegenover staan? Wat zouden ze ècht van mij denken? En wie weet het allemaal?

Weinig vragen werden beantwoord door hulpverleners, verenigde lotgenoten waren nergens bekend en in de jaren 80 viel ook nog niets te googlen.

Onbeantwoorde vragen en het gevoel er niet meer bij te horen maken een mens

heel onzeker, je gaat over zoveel zitten denken en twijfelen. Tot je gedachten met je op de loop gaan, je een depressie induikt en in mijn geval ook nog een suïcidepoging.

Puur omdat ik werd overmand door vragen en ik niemand kon vinden die hetzelfde had meegemaakt en die mij kon helpen met zijn ervaringen.

Tien jaar later wel! 300 Mensen op een landelijke bijeenkomst die allemaal weer een heel normaal leven leidden. Hun leven opnieuw hadden opgepakt. Er viel veel van me af, had ik me hier nu tien jaar lang zo tegen verzet? Toen voelde ik plotseling acceptatie, herkenning en relativering, actief zoeken naar eigen functioneren, eerste signalen en manieren vinden om ermee om te gaan. Na ruim twintig jaar deelnemen aan een zelfhulpgroep, geen enkele uitschieter meer! Voor de helft dankzij medicatie, de andere helft door zelfinzicht en ‘ermee om leren gaan’. Geleerd samen met lotgenoten!

Zelfhulp geeft veel meer inzicht in jezelf, je leert hoe ermee om te gaan, je wint in zelfbewustzijn, wordt kritischer en neemt uiteindelijk meer je eigen verantwoordelijkheid.

Door het vertrouwen en de gelijkwaardigheid durven mensen heel open naar elkaar te zijn. Delen in een groep betekent ook relativeren en dat is de reden dat er ook veel wordt gelachen. Natuurlijk zijn er soms heftige of emotionele momenten, daar kom je niet omheen, maar de vrolijke momenten hebben beslist de overhand. Het zijn geen zielige, zwaarmoedige avondjes maar het is blijkbaar iets waar mensen graag hun vrije avond eens in de twee of drie weken voor inleveren.

Een plek waar taboes worden beslecht en waar mensen vaak weer leren re-integreren.

Nu weet ik dat om mij heen minstens 1 op 50 mensen hetzelfde probleem hebben als ik. De helft van de mensen loopt eens in zijn leven tegen een schijnbaar onoplosbaar probleem op, maar daar durft ook nauwelijks iemand iets over te zeggen. Dat relativeert mijn probleem enorm. Mijn stigma is opgelost.

Nu heb ik weer een volwaardig leven, met een gelukkig gezin, leuk werk en ik voel me vooral niets minder dan wie dan ook.

Ik leef weer als een vrij mens!

Back To Top
X