skip to Main Content
Menu

Zelfdoding

Zelfdoding/zelfmoord/nabestaanden van/suicide

In 2014 hebben 1835 mensen zich van hun leven beroofd.
Twee keer zoveel meer dan er verkeersslachtoffers waren.
Aan preventie wordt tientallen malen meer budget uitgetrokken voor verkeer dan voor suïcide.
In hetzelfde jaar totaal hebben ongeveer 18.350 mensen een poging gedaan en hier weer een veelvoud aan mensen zijn hier heftig mee geconfronteerd geweest.
Ieder mens heeft een kring van naasten: een partner, misschien kinderen, ouders, broers en zussen. Misschien ook klasgenoten, goede vrienden, collega’s, buren. Al die mensen worden in hun hart geraakt en staan voor de zware taak een rouwproces aan te gaan.

Als iemand om wie u veel geeft een einde aan zijn leven maakt, is dat een grote klap. De suïcide komt vaak onverwacht, ook als u al rekening met de mogelijkheid hield. De gebeurtenis roept altijd heftige emoties op. Niet alleen van verdriet en machteloosheid, maar ook van falen en persoonlijke afwijzing, en van woede, onbegrip en opstandigheid om wat die persoon de nabestaanden aandoet. De vraag naar het waarom dringt zich levensgroot op, zeker als iemand geen verklaring heeft achtergelaten. Schuldgevoelens komen veel voor bij nabestaanden, ook al hebben ze nog zo goed geprobeerd te helpen. Deze gevoelens kunnen het extra moeilijk maken het verlies te accepteren. U piekert misschien over de vraag of u signalen gemist hebt. Of u ligt ’s nachts wakker over wat u had kunnen doen om de suïcide te voorkomen. Maar helaas is een suïcide lang niet altijd te voorkomen.

Bij sommige mensen is de psychische pijn zo groot en constant, dat ze hoe dan ook een einde aan hun leven willen maken. De omgeving kan alles proberen om het te voorkomen en daar toch niet in slagen. Soms komt er door een suïcide voor alle betrokkenen een einde aan een jarenlange lijdensweg. In dat geval kunt u naast alle andere emoties ook opluchting voelen. Al deze vaak tegenstrijdige emoties en het sociale taboe dat op suïcide ligt kunnen het rouwproces bemoeilijken. Mensen vinden het moeilijk erover te praten. Ook iemands geloofsovertuiging kan het praten over of acceptatie van de suïcide in de weg staan.

Als nabestaande kunt u hierdoor in een isolement raken. Het is belangrijk dat te voorkomen, door steun te zoeken bij iemand die u vertrouwt – een familielid, een vriend of vriendin, een hulpverlener of een geestelijke. Ook aan contact met lotgenoten kunt u veel hebben. Er zijn diverse lotgenotengroepen voor nabestaanden na suïcide. Als u professionele hulp zoekt om de gebeurtenis te verwerken, kunt u met uw huisarts gaan praten. Die kan u eventueel doorverwijzen naar een psycholoog of maatschappelijk werker.

Back To Top
X