Hulp van lotgenoten bij Corona
skip to Main Content

Willem van D.

Ik ben me er van bewust geworden dat ik andere mensen écht iets te bieden heb. Aanvankelijk vond ik dat ik gewoon pech in mijn leven heb gehad. Nu zie ik dat anders: door het om kunnen gaan met mijn beperkingen kan ik anderen een heel eind op weg helpen. Ik ontwikkel heel andere kanten van mezelf. Dat voelt erg goed!

Willem Van D

Eetstoornis

Ik voelde mij eenzaam en alleen. Eten, schaamte, angst en de weegschaal namen bezit van mij. Totdat ik anoniem en als mens de zelfhulpgroep binnenstapte. Ik mocht ZIJN. Mijn harnas viel af. Ik kon weer groeien.

Zelfhulp zit in mijn vezels en ik zal waar ik kan, anderen bijstaan en begeleiden naar dit pad om te kunnen groeien. “Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen.” Deze vorm van hulp gun ik iedereen. Ik ben dankbaar voor het bestaan van zelfhulp(groepen).
Ik was 17 en kon niet meer overweg met al de gevoelens in mij. Het gevoel van onveiligheid, niet geloofd worden, macht(smisbruik), het gevoel er niet te mogen zijn, gepest worden, hartzeer en nog vele gevoelens meer. Ik voelde mij onzeker, het gevoel niet goed te zijn, niet te weten hoe te leven, hoe te moeten ZIJN. Ik vond mijzelf te dik en wilde wat afvallen. Het begon met gezonder te eten. Ik werd steeds strenger voor mijzelf. Ik had op een gegeven moment een lange lijst met dingen die ik niet meer mocht eten; de verboden lijst. Ook het getal op de weegschaal moest steeds verder naar beneden. Het werd een obsessie; 24 uur per dag was ik bezig met eten. Ik kon op een gegeven moment nergens anders meer aan denken dan aan eten en de getallen op de weegschaal, het overheerste mij. Ik voelde angst, angst voor eten, angst voor alles. Ik wilde niet meer, niet meer voelen. Ik had een kropgevoel in mijn keel en kon helemaal niet meer eten. Iedere keer als er wat eten in mij kwam, kwamen de gevoelens terug. Het moest er uit zodat ik weer tot rust kon komen. In mij woedde een strijd. Een strijd te willen ZIJN en tevens een strijd te willen verdwijnen. Ik leefde in angst, angst dat anderen mij de regie uit handen zouden nemen. Ik voelde mij nergens veilig, alleen op mijn kamer als deze op slot was. Ik voelde mij alleen. Ik ontwikkelde anorexia/boulimia.

Ik heb gevochten om te blijven (be)staan. Studie, werk, relaties, sociale contacten, alles ging door. Niet ziek worden maar op de been blijven zodat niemand grip op mij kon krijgen. Mijn eigen regie blijven behouden. Hulpverlening, daar was ik bang voor. Ik schaamde mij. Ik was bang voor een diagnose en dat anderen mensen voor mij zouden gaan bepalen wat ik zou moeten doen of hoe ik zou moeten ZIJN of zou moeten worden. Twaalf jaar lang heb ik mij angstvallig staande gehouden met hulp van de weegschaal, om mijn eigen regie in handen te kunnen houden. Totdat ik niet meer kon. Ik was moe en wilde verandering.

Een eerstelijns psycholoog gaf mij wat bewustwording door kennis, maar het ‘begrijpen’ dat gevoel dat was er niet. Ik had enorme behoefte om te delen met lotgenoten en vond een zelfhulpgroep eetstoornissen. Als de dag van gisteren weet ik nog het moment, dat ik voor het eerst van mijn leven, op 29 jarige leeftijd, voelde hoe het is om te mogen ZIJN. Dit was de weg, het goede pad naar mijn herstel. Ik heb vrienden voor het leven gekregen. Door te delen heb ik kunnen helen.

Ervaringsverhalen Eetstoornis

Schulden

Het is niet iets om trots op te zijn, maar ik heb schulden. Maar ik doe er wèl iets aan

Mijn scheiding is voor mij de grote trigger geweest om mijn financiën eindelijk eens goed aan te pakken. In die tijd daarvoor hadden we het met zijn tweeën al soms moeilijk met ons uitgavenpatroon. Als je er dan alleen voor komt staan wordt het een onmogelijke opgave om rond te komen. Zeker als blijkt dat je na de scheiding hoofdelijk verantwoordelijk bent voor alle schulden die er zijn. Dan kom je er achter dat het heel veel druk legt op je leven. Ik ben hulp gaan zoeken bij maatschappelijk werk en vrijwillig onder bewind gegaan, samen met mijn begeleider een bewindsvoerder gezocht. Nu is dat onder bewind gaan een grote stap en zoals vaak in het nieuws, het is niet altijd de sleutel naar succes. Daar ben ik ook achter gekomen bij mijn eerste bewindvoerder, deze voldeed helaas niet aan de verwachtingen die ik er van had. Dit geeft mij ook een goede reden om te zeggen, ondanks dat je onder bewind staat, ga niet achterover hangen en denken het wordt wel geregeld. Bedenk daarbij dat jij hoofd verantwoordelijk blijft over je administratie en schulden.

Toen ben ik overgestapt en ben tevreden met mijn huidige bewindvoerder. Maar bedenk dat deze jou helpt met je administratie en het communiceren met je schuldeisers overneemt. Dat is een hele geruststelling maar dat gaat puur over het zakelijke gedeelte. Maar je hebt ook nog je sociale leven waar het enorm veel invloed op heeft. Want dat is beslist niet altijd gemakkelijk. Je moet goed gaan kijken waar je boodschappen doet en wat je met vrienden, familie en kennissen doet met bijvoorbeeld feestjes of verjaardagen. Je kan er voor kiezen om er over te zwijgen, maar dan hou je je zelf en een ander voor de gek. Ik heb besloten om er open over te zijn. In die zin open, geef aan dat je niet met alles mee kan doen. Je kan bijvoorbeeld afspreken bij verjaardagen dat je wel komt maar niet in gelegenheid bent om iets mee te nemen. Dat brengt jou uiteindelijk ook rust. Buiten de professionele hulp kan je ook zoeken naar informele hulp. Mij heeft het veel geholpen door te praten met mensen die in dezelfde situatie zitten. Daar kan je werkelijk alles bespreken en je hebt de zekerheid dat het tussen die muren blijft. Je hebt vaak aan een half woord nodig en de meeste mensen begrijpen meteen wat je bedoelt. Deze groep draait bij het Zelfhulp Netwerk. Het is gelukkig niet alleen maar negatief wat ik hierdoor heb meegemaakt, er zijn ook veel positieve kanten aan de situatie. Ik heb nieuwe mensen leren kennen en vertrouwen en ik heb geleerd om voor een groep mensen te staan en het woord te nemen over mijn situatie. En ik heb leren praten in een groep, om soms moeilijke dingen en zelfs mijn emoties te bespreken. Mijn ervaringsverhaal gebruik ik nu regelmatig om voorlichting te geven op scholen en voor bedrijven. Dit voor diverse organisaties, onder andere het Zelfhulp Netwerk en Zelfregie tool 2.0.

Rene, Schulden

Burnout/Norwood

Ik hoef niet beter mijn best te doen. Ik moet gewoon beter naar mijn gevoel luisteren!

Na mijn scheiding, nu negen jaar geleden, ben ik een jaar later in een forse burn-out terecht gekomen. De relatie was altijd wel best intensief met aantrekken en afstoten, maar sinds er kinderen waren was het wel rustig. Uiteindelijk zijn we toch op mijn initiatief gescheiden. En merkte ik dat het heel lastig was om mijn ex-partner los te laten. Dat is op zich niet vreemd als je samen kinderen hebt. Maar toen kreeg ik dus die burn-out en daarmee heb ik ruim twee jaar thuis gezeten. In die tijd voelde ik me ontzettend slecht en ik was enorm aan het worstelen met die relatie: ik kon niet met maar ook niet zonder hem. Ik werd steeds zieker. En ik had eigenlijk geen idee wat er speelde, kwam vaak bij de dokter, bloed prikken en onderzoeken, maar dat bracht geen oplossing. Lichamelijk en geestelijk voelde ik me slecht. Vanuit het UWV heb ik toen een psycholoog gekregen en is er aan mijn psyche gewerkt, maar ook dat hielp niets. Ik knapte gewoon helemaal niet op.

Toen zag ik op een dag op televisie een praatprogramma waarin gesproken werd over relatieverslaving en daar was een boek over geschreven door ene mevrouw Norwood*. Zo van iemand afhankelijk zijn dat je jezelf volledig wegcijfert, dat was enorm herkenbaar. Hoewel ik niets heb met verslaving aan drank of sigaretten of zo, dat staat ver van me, maar deze relatieverslaving dus blijkbaar niet. Dat boek heb ik toen meteen opgezocht in de bibliotheek, en informatie gezocht op internet. Opnieuw herkenning. En meteen stond daar een verwijzing naar de lokale zelfhulpgroep. Dat kwam direct naar boven. Met één telefoontje bleek dat op dinsdagavond, mijn vrije avond dat ik de kinderen niet had, de groep bij elkaar kwam en ik meteen welkom was om deel te nemen. Ik kon er gewoon binnen stappen. Je hoort mensen praten die hetzelfde meemaken, die je meteen begrijpen. Eindelijk werd duidelijk waarom ik mijn ex-partner niet kon loslaten. Gelukkig heb ik die stap naar de zelfhulpgroep genomen. Dat was in het begin best spannend, de eerste keer zat ik een tijdje in de auto te twijfelen.

Uiteindelijk heb ik mijn herstel zuiver uit de zelfhulpgroep gehaald. Het is ook opvallend dat elke therapeut die ik toen of sindsdien gezien heb, van geen enkele toegevoegde waarde bleek te zijn. Dat kostte behoorlijk veel geld, zowel mijn eigen bijdrage als de zorgverzekeraar. Maar het hielp niet. De zelfhulpgroep heeft mij en de samenleving uiteindelijk veel geld bespaard. Er bestaan meerdere Norwood groepen in Nederland. Elke groep heeft een eigen aanpak, spelregels worden wel uitgewisseld, we halen ook inspiratie uit de 12-stappen aanpak van de AA, maar elke groep bepaalt hoe er mee om te gaan. Zo hebben wij bijvoorbeeld de regel dat we elkaar niet onderbreken, en dat we niet op elkaar reageren, zo mogelijk ook niet non-verbaal. Bij relatieverslaving ligt er immers steeds het gevaar om de hoek om jezelf weg te cijferen en je alleen op ‘de andere’ te richten. Dat kan je partner zijn, maar ook anderen. Een andere regel is ‘praat niet over hem’, het gaat over jezelf en je eigen herstel

Er is geen landelijke overkoepelende stichting, alleen de website die door een vrijwilliger bijgehouden wordt. Het is een belangrijke bron van informatie, er staan boekentips, er zit ook een discussieforum bij. Sommige deelnemers aan onze groep zitten ook op dat forum, maar natuurlijk onder een pseudoniem, anoniem. Binnen de groep gebruiken we wel eigen namen en hebben we zelfs elkaars telefoonnummers. Maar dat is allemaal vrijblijvend, evenals of je komt of niet. Het gaat om het nemen van verantwoordelijkheid voor je eigen herstel en de zelfhulpgroep biedt je de mogelijkheid om dat samen met anderen te doen.

* Norwood, R. (2005). Als hij maar gelukkig is. Amsterdam: Ambo. Zie ook www.norwoodgroep.nl

Ineke, Burnout/norwood

Huiselijk geweld

Mijn naam is Nancy.

Ik ben de oudste uit een Brabants gezin met 3 kinderen, ik en 2 broers. In ons gezin was sprake van veel verbaal geweld en emotionele verwaarlozing. Mijn moeder had vermoedelijk een anti-sociale persoonlijkheidsstoornis. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik ca. 11 jaar oud was. Mijn moeder, ik en mijn broertjes hebben jarenlang zware armoede gekend. Toen ik 14 jaar was ben ik uit huis geplaatst door de Kinderbescherming, en heb vanaf dat moment tot aan mijn 18e jaar in een gezinsvervangend tehuis gewoond. Daarna ben ik, net 18 jaar, zelfstandig gaan wonen.
Ik heb geen contact meer met mijn beide ouders en broers, of met overige familie (op één oom na).
Ik ben getrouwd toen ik 21 jaar was, ik ben moeder geworden van 2 dochters en ik ben gescheiden toen ik 35 jaar was. Ik heb daarna 2 destructieve partnerrelaties gehad, waarin sprake was van psychische en lichamelijke mishandeling, bedreiging en stalking.

Ik heb veel zgn. hechtingsproblemen/afhankelijkheidsproblemen gekend als gevolg van de traumatische ervaringen in mijn jeugd. Ik heb als kind een diepgewortelde verlatingsangst en een groot minderwaardigheidscomplex ontwikkeld. Daarnaast is er sprake van complexe PTSS/complex trauma en heb ik sinds mijn 17e jaar meerdere keren last gehad van zware depressies en/of burn-out. Het is voor mij vanaf mijn kindertijd heel erg moeilijk geweest om in relaties mijn eigen grenzen te bewaken, ik verlegde deze steeds om maar niet in de steek te worden gelaten. Mijn grootste angst was niet de moeite waard te zijn voor wie dan ook. Ik ben opgegroeid met het gevoel dat ik voor mijn ouders al niet de moeite waard was. Ik kan me niet herinneren dat mijn vader of moeder ooit tegen me gezegd hebben dat ze van me hielden. Dat gevoel gaven ze mij ook niet. Mijn vader was een afstandelijke, autoritaire man die nooit genegenheid of interesse toonde, en die mij en mijn broertjes op jonge leeftijd in de steek liet. Mijn moeder liet me voortdurend weten hoe ongelukkig ze was. Tot mijn 30ste heb ik geworsteld met een enorm schuldgevoel over hoezeer ik tekort schoot en haar alleen maar teleurstelde als haar kind. Als internaatkind was ik “bad news”. Kinderen mochten niet met me afspreken. Ik was nou eenmaal geen goede vriendin, enkel en alleen omdat ik in een jeugdinstelling woonde. Dus ik probeerde voortdurend mezelf te verbeteren of me steeds meer aan te passen aan de behoefte van de ander, in de hoop dat ik dan misschien wel goed genoeg zou zijn om écht gezien en gewaardeerd te worden, of simpelweg om de ander niet kwijt te raken. Ik ging op mijn weg naar volwassenheid ook steeds minder “nodig” hebben in relatie tot anderen: ik voelde me zo minderwaardig dat ik vond dat ik vooral niet teveel mocht vragen of verwachten van anderen. Ik had het idee dat ik al blij mocht zijn als iemand me überhaupt maar zag staan. Zo bijzonder was ik nou eenmaal niet. En als ik teveel zou vragen, liep ik het risico dat ze me dan niet meer leuk vonden en in de steek zouden laten. Hierdoor heb ik vaak te maken gehad met vriendschappen en relaties waarin er geen gelijkwaardigheid was, maar waarin ik mezelf steeds wegcijferde om het de ander maar vooral naar de zin te willen maken.
Ik kon niet omgaan met afwijzing, en ik voelde me ook vaak afgewezen omdat ik het gedrag van anderen voortdurend op mezelf betrok. Hierdoor heb ik altijd weinig zelfvertrouwen gehad in wie ik ben en wat mijn waarde en kwaliteiten zijn.

School en werk waren voor mij vaak moeilijk, omdat ik me in een groep mensen nog onzekerder en minderwaardig voelde. Omdat ik zo’n negatief zelfbeeld had, was ik altijd bang om blunders te maken, om stom over te komen op anderen, om tekort te schieten in wat er van me werd verwacht, om uitgelachen of gekleineerd te worden. Ik twijfelde voortdurend aan mezelf. Iedereen om mij heen was altijd leuker, slimmer, interessanter, mooier, etc. En ik bleef op afstand, vriendschappen bleven oppervlakkig omdat ik niet teveel van mezelf en mijn geschiedenis bloot wilde geven. Daar deugde tenslotte maar weinig van, bovendien werd ik er altijd op veroordeeld en afgerekend.

Ik maakte geen school af, kon geen baantje lang volhouden, probeerde het iedereen naar de zin te maken, vroeg niets en rolde van de ene depressie of burn-out in de andere… Ik ben heel lang “slachtoffer” geweest; het overkwam me elke keer en ik voelde me machteloos. Ik begreep vaak niet het “waarom”. Waarom ik?

Ik bedacht vaak dat het blijkbaar nou eenmaal mijn lot was.

Maar zonder dat ik het toendertijd zelf kon inzien, versterkte en verergerde ik mijn eigen kwetsbaarheden en problemen vaak, door de keuzes die ik ook zélf maakte. Het was voortdurend een vicieuze cirkel van herhalingen waar ik in zat.

Eigenlijk ben ik me pas écht goed bewust geworden van mijn kwetsbaarheden en de valkuilen die daarbij horen, door de 2 jaar durende, gewelddadige partnerrelatie die ik heb gehad, zo’n jaar ná mijn echtscheiding. Mijn toenmalige vriend had mij al snel volledig in zijn macht. Op geen enkele manier durfde ik voor mezelf op te komen. Als ik het wél deed dan volgde daar steevast fysiek en/of emotioneel geweld op. Door diepgewortelde verlatingsangst kon ik emotioneel niet loskomen van deze man. En uit angst voor geweld dúrfde ik de relatie ook niet te beëindigen. Uit schaamte trok ik me steeds meer terug van de buitenwereld en raakte daardoor steeds meer verstrikt in de relatie en geïsoleerd van mijn omgeving. Deze relatie is voor mij zeer ontwrichtend en traumatisch geweest. Doodsangst is uiteindelijk mijn redding geweest. Toen ik besefte dat hij in staat was om me te vermoorden, tóen vond ik uiteindelijk de moed om weg te gaan en aangifte te doen.
Maar de gevolgen van deze relatie hebben nog jarenlang grote impact gehad op mijn dagelijkse functioneren. Ik leefde teruggetrokken en geisoleerd. Kwam eigenlijk alleen de deur uit als het echt moest, bijv. voor boodschappen. Maar dat koste me veel moeite; ik voelde me totaal niet op mijn gemak tussen mensen. Ik was onzeker en bang. Ik had vaak last van angst- en paniekaanvallen, waardoor ik onmogelijk in staat was om te werken. Contact met vreemden, of in een omgeving zijn met veel (vreemde) mensen om me heen maakte mij ontzettend onrustig en beangstigde mij. Dus ook feestjes, evenementen, sporten, een dagje naar de stad of de bioscoop waren voor mij te moeilijk om aan te gaan. Ik was ook altijd bang om de dader tegen te komen, dus ik keek overal voortdurend over mijn schouder en was 24 uur per dag in een soort staat van paraatheid. Ook in mijn eigen huis. Alle deuren en ramen waren altijd op slot. De kinderen mochten niet in de tuin spelen. We waren gevangenen in ons eigen huis.
Zodra het buiten donker werd, werd ik onrustig. Dan voelde ik me bespied omdat deze man mij voortdurend in de gaten hield, of liet houden.
Ik kon ontzettend schrikken van onverwachte geluiden, of geluiden die ik niet kon plaatsen.
Ik sliep slecht, at slecht, kleedde me vaak niet aan en had heel veel huilbuien.
De opvoeding van de kinderen viel me zwaar.
Ik had weinig contact met vrienden. Ik verwaarloosde mezelf, mijn huis, mijn sociale leven.

Pas in de jaren ná deze relatie, vanaf mijn 38ste, ben ik langzaamaan pas écht inzicht gaan krijgen in wie ik ben en waarom bepaalde afhankelijkheidspatronen, én depressies, zich in mijn leven steeds herhaalden. Ik wilde dit nooit meer meemaken, en ging op zoek naar de antwoorden op vragen als:

Hoe komt het dat ik gevangen ben geraakt in zo’n ongezonde, ongelijkwaardige en gewelddadige relatie? Hoe komt het dat ik niet bij machte was om daarin voor mezelf op te komen en andere en betere keuzes te maken dan ik heb gedaan? En hoe kan ik er zelf voor zorgen dat ik niet opnieuw in zo’n relatie terecht kom?

De zoektocht naar deze antwoorden heeft een aantal jaren geduurd, en was heel zwaar en confronterend. Maar het heeft me heel veel kennis en inzicht gegeven in mijn persoonlijke levensgeschiedenis, inzicht in mijn ontwikkeling van jong meisje tot volwassen vrouw, en inzicht in mijn krachten en mijn valkuilen.

Ik ging begrijpen dat het gebrek aan veiligheid, liefde, geborgenheid en erkenning in mijn jonge jeugd ten grondslag hebben gelegen aan hoe ik mij heb ontwikkeld op de weg naar volwassenheid. Dat ik daardoor niet goed in staat was om op een positieve manier naar mezelf te kijken. Dat ik daarom altijd zo onzeker was. Me vaak minderwaardig voelde. En me ook minderwaardig opstelde in relatie tot anderen. Ik kreeg ook veel meer inzicht in de rol en verantwoordelijkheid die ik zelf had en kon nemen zodat ik meer in mijn eigen kracht kon komen. Ik ging begrijpen, én ervaren, dat het stellen van grenzen, opkomen voor mezelf, me juist veel meer rust en veiligheid bracht. En gezonde en gelijkwaardige relaties en vriendschappen.
Ik ontdekte ook dat ik heel erg hoge eisen stelde aan mezelf en toch altijd het gevoel bleef houden dat het nooit goed genoeg was. Dat IK nooit goed genoeg was. Ik was ontzettend onzeker over mijn eigen kunnen. Zag weinig waarde in mezelf als mens. Partner. Moeder. Collega. Vriendin. Ik ging voortdurend gebukt onder schuldgevoelens over mijn tekortkomingen in alle rollen die ik had.
Alle onverwerkte trauma’s kwamen in volle hevigheid boven. Maar zo kwam er geleidelijk aan, voor het eerst in mijn leven, ruimte voor verwerking. Verdriet. Troost. Vergeving. Acceptatie. Alles in mezelf voelen ipv alles in mezelf bevechten. Ik nam tijd, rust en ruimte voor mezelf. Ik ging mijn verhaal delen met lotgenoten. Ik sprak met mijn voormalig voogd over mijn jeugd. Ons gezin.
En ik huilde. Ik liet mijn gevoelens en tranen de vrije loop. Ik nam het kind in mezelf op schoot, hield haar stevig vast, liet haar huilen en troostte haar.
Ik zocht informatie en verdieping in boeken. Ervaringsverhalen. Zelfhulpboeken. Internet. Ik vond herkenning. Erkenning. Troost. En inspiratie.
Ik ging weer voorzichtig dingen ondernemen. Naar buiten. Een vrijwilligersbaantje. Ik ging alleen op vakantie.
Ik ging leren om anders naar mezelf te gaan kijken.
Ik leerde de mooie en sterke kanten van mezelf te ontdekken en zien. Benoemen. Waardoor ik meer zelfvertrouwen kreeg.
Ik leerde mijn positieve karaktereigenschappen te zien, en daar trots op te zijn.
Ik leerde om mezelf veel minder hard af te rekenen op mijn beperkingen en tekortkomingen.
Ik werd me bewust van mijn talenten.
Ik leerde trots op mezelf te zijn zoals ik ben, in plaats van mezelf voortdurend te bekritiseren en willen verbeteren. Ik leerde minder zorg te geven aan anderen, en meer zorg voor mezelf te vragen en te ontvangen.

 

En ik besefte dat ik precies voor de verkeerde dingen bang ben geweest.
Omdat ik zo bang was om anderen te verliezen, verloor ik elke keer mezelf.

Nu ben ik veel daadkrachtiger, zelfbewuster en autonomer. Ik neem makkelijker beslissingen zonder dat ik het nodig heb om te worden bevestigd door anderen dat het een goede beslissing is, ik durf een eigen mening te hebben, ik durf veel beter voor mezelf op te komen en ik kan mensen beter op afstand houden of loslaten als ze over mijn grenzen heen gaan. Ik vertrouw meer op mezelf omdat ik nu veel beter weet wie ik ben, wat ik nodig heb en wat ik kan. De angst voor afwijzing is veel minder groot dan vroeger. Als mensen vervelend tegen me doen of me niet begrijpen, betrek ik dit veel minder snel op mezelf en heb ik daar ook veel minder last van. Ik twijfel minder aan mezelf. Ik heb eindelijk geleerd om mezelf lief te hebben.

Mijn kwetsbaarheden zijn er nog steeds.
Ze zijn een deel van mij wat ik altijd bij me zal dragen.
Maar het zijn geen bedreigingen meer waar ik steeds tevergeefs tegen heb gevochten.
Ze zijn veel meer een deel van mezelf geworden waar ik me bewust van ben, wat ik heb leren begrijpen en accepteren, en waar ik mee heb leren omgaan.

Herstel is voor mij een uniek en persoonlijk proces wat steeds in beweging is, een onderdeel van persoonlijke groei wat een mensenleven duurt, en wat met kansen en uitdagingen, en met vallen en opstaan verloopt.
Herstel is inzicht krijgen in wie je bent, inzicht krijgen in je mogelijkheden en beperkingen en inzicht in de keuzes die je in het leven maakt.
Herstel is inzicht krijgen in, en verwerken van, ingrijpende/traumatische gebeurtenissen in je leven, en daaropvolgend een manier vinden om met hernieuwde kracht en een toekomstgerichte houding je leven (opnieuw) vorm en inhoud te geven.

Herstel is persoonlijke groei en eigen verantwoordelijkheid, eigenaarschap en regie nemen over jouw eigen welzijn en leven.

Mijn persoonlijke herstelverhaal is voor mij een tastbaar symbool voor de groei die ik als mens heb doorgemaakt.

Het is een geschreven getuigenis van het gevecht met mezelf, en de overwinningen en inzichten die dat gevecht me uiteindelijk heeft gebracht.
Het is mijn verhaal, wat mij nog elke dag inspireert en motiveert.

Het is wie ik ben.

Lotgenotencontact heeft in mijn herstel een cruciale rol gespeeld.
Het heeft mij troost, hoop, (h)erkenning, moed, inspiratie en vertrouwen geschonken in moeilijke tijden.
Ik heb daardoor ervaren dat delen een onmisbaar aspect van helen is…. Dat kwetsbaarheden ook een kracht kunnen zijn. En dat ik bovendien anderen kan ondersteunen en inspireren door het delen van mijn eigen ervaringen en mijn persoonlijke weg naar herstel.

En dat wens ik jou ook toe!
Geloof in jezelf, heb jezelf lief, en durf erop te vertrouwen dat er altijd een “way out” is!
En dat je niet alleen bent. En het niet alleen hoeft te doen!
Zorg goed voor jezelf!

Liefs,
Nancy

 

PTSS

Tot het moment dat ik als facilitair manager in 2002 een nieuwe directeur kreeg ging mijn leven als een speer. De man bleek psychopaat te zijn en heeft mij direct als zijn prooi/slachtoffer uitgezocht. Wat hij over mij vertelde in de organisatie, bij mijn medewerkers en zijn bazen verdient geen herhaling. Ook niet wat hij op een gemene manier aan mij vertelde over zijn leidinggevenden en mijn medewerkers. Alles wat met de medewerkers opgebouwd was in jaren werd in enkele maanden afgebroken. Ik moest voor mijn gevoel de medewerkers tegen hem beschermen en wilde zeker niet tekortschieten als mens tegenover hen.

Ik ging nog harder/meer werken, werd nog vermoeider, en de gang naar mijn werk werd steeds moeilijker. Soms hoopte ik dat ik op weg naar mijn werk een ongeval zou krijgen, zodat ik de martelgang naar mijn nieuwe directeur niet meer hoefde te maken. Een enkele keer heb ik dat ongeval voorkomen door een snelle reactie. Ik durfde niet. In gedachten liet hij mij niet meer met rust. Thuis zat ik voor mij uit te staren, lag wakker in bed te woelen en te transpireren. Op het werk kreeg ik kippenvel en dook achter mijn bureau als ik zijn stem hoorde op afstand. Hij werd zo mijn psychologische ‘vijand’. Toen, tijdens het praten over mijn ‘vijand’ bij de huisarts, ben ik volledig ingestort, letterlijk en figuurlijk kapot gegaan aan wat de directeur mij had aangedaan. Ik had last van ‘bazenstress’ vertelde de huisarts mij later en verwees mij naar het boek ‘Overspannen door je baas’ van Rigo van der Meer.

Bij mijn re-integratie pogingen ben ik tegengewerkt door mijn werkgever. Ik werd als mens verguisd en uitgekotst, vals beschuldigd van fraude/diefstal, bedreigd, zonder weerwoord ontslagen en getreiterd op voor mij belangrijke momenten in het jaar (vakantietijd/Kerst/Nieuwjaar/verjaardag/etc.). Met deze ellende startte ook mijn nu jarenlange ervaring met (arbeid-) psychologen, psychiaters, Arbo/bedrijfsartsen, therapieën in soorten en maten, afkeuringtraject UWV-WAO 80% en 3 maanden opname bij het Centrum voor Psychisch Herstel (CPH).

Tijdens de opname bij het CPH leerde ik de kracht ontdekken van lotgenotencontact. Uit deze contacten werd duidelijk dat ‘delen’ met gelijkgestemden een helende, enthousiasmerende en (h)erkennende werking had. In diezelfde periode ben ik in contact gekomen met het Zelfhulp Netwerk
en heb mij daar voor ingezet. Deelname aan Kwartiermakergroep Herstelvisie bij reorganisatie van GGZ Oost-Brabant was voor mij zeer leerzaam. Al die jaren bleef ik in behandeling bij GGZ Oost Brabant en in 2006 werd ik voor 1 jaar deelnemer aan de therapiegroep Vermoeide Helden. Na dat jaar was ik ‘uitbehandeld’ en kreeg geen enkele therapie meer aangeboden.

Om een herstelvacuüm te vermijden ben ik samen met een collega vermoeide held een zelfhulpgroep gestart. Deze Zelfhulpgroep Vermoeide Helden/Heldinnen Regio Helmond (www.vermoeideheldengroep.nl) draait nu al ruim 6 jaar. Tijdens elke groepsbijeenkomst ervaar ik de positieve werking die praten met lotgenoten en uitwisselen van ervaringen, tips en trucs heeft op de deelnemers en mijzelf. Iedereen voert zelf de regie over wat hij/zij in de zelfhulpgroep deelt en welke tips/trucs hij/zij wenst te gebruiken in het eigen herstelproces. Afgelopen 12 jaren heb ik zo de kracht mogen/kunnen ontdekken van zelfhulp en lotgenotencontact in het herstelproces van mensen. Ik heb mij bekwaamd in organisatorische en ontwikkelingsaspecten van/voor zelfhulp. De cursus Werken Met Eigen Ervaring (WMEE), zoals gegeven door Stichting Door en Voor in Den Bosch (D&V) heb ik gevolgd. Aansluitend werd ik gevraagd deze WMEE-cursus te moderniseren en te herschrijven in samenspraak met de docent/coördinator van D&V. Ik heb daarmee de meerwaarde en kracht van zelfhulp in het herstelproces van mensen, dieper kunnen integreren in de opleiding voor ervaringsdeskundigen.

Zelfhulp werd onderdeel van mijn leven. Als lotgenoot/begeleider van zelfhulpgroepen, spelleider van Een Steekje Los, spelleider Eigenwijsspelonline.nl en door de contacten binnen ervaringsdeskundigenland (docentschap, coaching, intervisie, projecten, dromen, presentaties, film, publicaties etc.) leerde ik veel krachtige, bijzondere en gepassioneerde mensen kennen.

Zelfhulp, de kortste weg naar herstel.

Back To Top
Lettergrootte aanpassen
X